Terra è un progetto a volumi che sogno da quando ero ragazzo e che, probabilmente, mi accompagnerà per tutta la vita.

Nenti mi fa mali Comu austu quannu si nu va Quannu u temporali m'avvisava Ca era l'ura ri tunnari a scola Ciccio mi parrava ri palluni E mi puttava o bar A Gazzetta rosa s'allurdiava Ri café e ri frittu r'arancina E mi lassava trascinari Comu na varca n'mienzu o mari Faciennu u giuriziusu Pi farimi vuliri cciu beni Intra i mia vastimiava E mi sintia nu lupu chei catini Iu nun sugnu nuddu e nenti Sugnu n'ummra n'mienzu a ghenti E vulia partiri luntanu Austu è n'suonnu ri sicunna manu Mi spacca i rina e poi mi runa N'vasu na ucca, sulu pi stuzia A 'stati è na picciotta ca s'ammuccia e si nu va Ma u mari nun s'addummisci mai Viale Colajanni a San Ghiuanni ciauria i zagara Iu scrivia canzuni suttuvuci Comu avissi truatu a mo truatura Poi niscia ri casa i prescia Prima ca ciuria o Despar M'annacava a destra e a manca Comu na varca sutta u vientu a Playa E mi lassava trascinari Tutti o Marsala sutta i scali Fumaumu tutta a notti Sulu pi sintirini cciu sperti E iu arriria comu nu babbu Pi fari cuntenta a ghenti Nuddu s'addunava i nenti Bruciava ma era trasparenti E vulia partiri luntanu Austu è n'suonnu di sicunna manu Mi spacca i rina e poi mi runa N'vasu na ucca sulu pi stuzia A 'stati è na picciotta ca s'ammuccia e si nu va Ma u mari nun s'addummisci mai

Niente mi fa male Come agosto quando se ne va Quando il temporale mi avvisava Che era l'ora di tornare a scuola Ciccio mi parlava di pallone E mi portava al bar La Gazzetta rosa si sporcava Di caffè e di fritto d'arancina E mi lasciavo trascinare Come una barca in mezzo al mare Facendo il giudizioso Per farmi volere più bene Dentro di me bestemmiavo E mi sentivo un lupo con le catene Io non sono nessuno e niente Sono un'ombra in mezzo alla gente E volevo partire lontano Agosto è un sogno di seconda mano Mi spacca le reni e poi mi dà Un bacio in bocca, solo per dispetto L'estate è una ragazza che si nasconde e se ne va Ma il mare non si addormenta mai Viale Colajanni a san Giovanni profuma di zagara Io scrivevo canzoni sottovoce Come se avessi trovato la mia truvatura Poi uscivo di casa di fretta Prima che chiudesse il Despar Dondolavo a destra e sinistra Come una barca sottovento a Playa E mi lasciavo trascinare Tutti al Marsala sotto le scale Fumavamo tutta la notte Solo per sentirci più furbi E io ridevo come uno stupido Per fare contenta la gente Nessuno si accorgeva di niente Bruciavo ma ero trasparente E volevo partire lontano Agosto è un sogno di seconda mano Mi spacca le reni e poi mi dà Un bacio in bocca solo per dispetto L'estate è una ragazza che si nasconde e se ne va Ma il mare non si addormenta mai

Nothing hurts me Like August when it goes away When the storm was warning me That it was time to go back to school Ciccio talked to me about football And took me to the bar The pink Gazzetta got stained With coffee and fried arancina And I let myself drift Like a boat in the middle of the sea Pretending to be wise To make them like me more Inside I was cursing And I felt like a wolf in chains I am no one, and nothing Just a shadow among the people And I wanted to leave far away August is a second-hand dream It breaks my back and then it gives me A kiss on the mouth, just out of spite Summer is a girl who hides and runs away But the sea never falls asleep Viale Colajanni in San Giovanni smells of orange blossom I used to write songs in a whisper Like I had found my hidden treasure Then I rushed out of the house Before the Despar closed Swaying side to side Like a boat downwind at Playa And I let myself drift All of us at Marsala under the stairs We smoked all night Just to feel a little smarter And I laughed like a fool To make people happy No one noticed anything I was burning but I was transparent And I wanted to leave far away August is a second-hand dream It breaks my back and then it gives me A kiss on the mouth just out of spite Summer is a girl who hides and runs away But the sea never falls asleep

Nada me duele Como agosto cuando se va Cuando la tormenta me avisaba Que ya era hora de volver a la escuela Ciccio me hablaba de fútbol Y me llevaba al bar La Gazzetta rosa se manchaba De café y de fritura de arancina Y me dejaba llevar Como un barco en medio del mar Haciéndome el juicioso Para que me quisieran más Por dentro maldecía Y me sentía un lobo encadenado Yo no soy nadie ni nada Soy una sombra entre la gente Y quería irme bien lejos Agosto es un sueño de segunda mano Me parte la espalda y luego me da Un beso en la boca, solo por molestia El verano es una chica que se esconde y se va Pero el mar nunca se duerme Viale Colajanni en San Giovanni huele a azahar Yo escribía canciones en voz baja Como si hubiera encontrado mi tesoro enterrado Luego salía de casa con prisa Antes de que cerrara el Despar Me movía de un lado a otro Como un barco a sotavento en Playa Y me dejaba llevar Todos en el Marsala bajo las escaleras Fumábamos toda la noche Solo para sentirnos más vivos Y yo reía como un tonto Para alegrar a la gente Nadie notaba nada Ardía pero era transparente Y quería irme bien lejos Agosto es un sueño de segunda mano Me parte la espalda y luego me da Un beso en la boca solo por molestia El verano es una chica que se esconde y se va Pero el mar nunca se duerme

Nada me dói Como agosto quando vai embora Quando a tempestade me avisava Que já era hora de voltar pra escola Ciccio falava comigo de futebol E me levava pro bar A Gazzetta rosa se manchava De café e fritura de arancina E eu me deixava levar Como um barco no meio do mar Fazendo de conta que era sensato Pra que gostassem mais de mim Por dentro eu xingava E me sentia um lobo acorrentado Não sou ninguém nem nada Sou uma sombra entre a gente E eu queria ir bem longe Agosto é um sonho de segunda mão Me quebra as costas e depois me dá Um beijo na boca, só por pirraça O verão é uma garota que se esconde e vai embora Mas o mar nunca adormece Viale Colajanni em San Giovanni cheira a flor de laranjeira Eu escrevia canções baixinho Como se tivesse achado meu tesouro escondido Depois saía de casa apressado Antes que o Despar fechasse Balançava de um lado pro outro Como um barco a favor do vento em Playa E eu me deixava levar Todos no Marsala embaixo da escada A gente fumava a noite inteira Só pra se sentir mais esperto E eu ria como um bobo Pra agradar as pessoas Ninguém percebia nada Eu ardia mas era transparente E eu queria ir bem longe Agosto é um sonho de segunda mão Me quebra as costas e depois me dá Um beijo na boca só por pirraça O verão é uma garota que se esconde e vai embora Mas o mar nunca adormece

Rien ne me fait mal Comme août quand il s’en va Quand l’orage m’avertissait Qu’il était l’heure de retourner à l’école Ciccio me parlait de football Et m’emmenait au bar La Gazzetta rose se tachait De café et de friture d’arancino Et je me laissais emporter Comme un bateau au milieu de la mer Faisant le sage Pour qu’on m’aime davantage À l’intérieur je maudissais Et je me sentais un loup enchaîné Je ne suis personne et rien Je suis une ombre parmi les gens Et je voulais partir loin Août est un rêve de seconde main Il me casse le dos et puis il me donne Un baiser sur la bouche, juste par dépit L’été est une fille qui se cache et s’en va Mais la mer ne s’endort jamais Viale Colajanni à San Giovanni sent la fleur d’oranger J’écrivais des chansons à voix basse Comme si j’avais trouvé mon trésor caché Puis je sortais de chez moi en hâte Avant que le Despar ne ferme Je me balançais de gauche à droite Comme un bateau sous le vent à Playa Et je me laissais emporter Tous au Marsala sous les escaliers On fumait toute la nuit Juste pour se sentir plus malins Et je riais comme un idiot Pour faire plaisir aux gens Personne ne remarquait rien Je brûlais mais j’étais transparent Et je voulais partir loin Août est un rêve de seconde main Il me casse le dos et puis il me donne Un baiser sur la bouche juste par dépit L’été est une fille qui se cache et s’en va Mais la mer ne s’endort jamais

Nichts tut mir weh Wie der August, wenn er geht Wenn das Gewitter mich warnte Dass es Zeit war, wieder zur Schule zu gehen Ciccio redete mit mir über Fußball Und nahm mich mit in die Bar Die rosa Gazzetta wurde fleckig Von Kaffee und frittierten Arancini Und ich ließ mich treiben Wie ein Boot mitten im Meer Tat so, als wäre ich vernünftig Damit man mich mehr mochte Innerlich fluchte ich Und fühlte mich wie ein Wolf in Ketten Ich bin niemand und nichts Ich bin ein Schatten unter den Leuten Und ich wollte weit weggehen August ist ein Traum aus zweiter Hand Er bricht mir den Rücken und dann gibt er mir Einen Kuss auf den Mund, nur aus Trotz Der Sommer ist ein Mädchen, das sich versteckt und davonläuft Aber das Meer schläft niemals ein Viale Colajanni in San Giovanni riecht nach Orangenblüte Ich schrieb Lieder im Flüsterton Als hätte ich meinen verborgenen Schatz gefunden Dann rannte ich aus dem Haus Bevor der Despar schloss Ich schwankte von links nach rechts Wie ein Boot vor dem Wind in Playa Und ich ließ mich treiben Alle im Marsala unter den Treppen Wir rauchten die ganze Nacht Nur um uns schlauer zu fühlen Und ich lachte wie ein Idiot Um die Leute zufrieden zu stellen Niemand bemerkte irgendetwas Ich brannte, aber ich war durchsichtig Und ich wollte weit weggehen August ist ein Traum aus zweiter Hand Er bricht mir den Rücken und dann gibt er mir Einen Kuss auf den Mund, nur aus Trotz Der Sommer ist ein Mädchen, das sich versteckt und davonläuft Aber das Meer schläft niemals ein

没有什么比八月离去更让我疼。 暴雨提醒我， 又到了回学校的时候。 奇乔跟我谈足球， 带我去酒吧， 粉红色的《米兰体育报》 沾上咖啡和炸饭团的油味。 我任自己被拖着走， 像海中央的一只小船， 装作乖巧， 只为了更被人爱一点。 我什么也不是， 只是人群中的一道影子。 我想离开很远， 可八月是一场二手的梦。 它折断我的背， 又只为逗我笑而亲吻我的嘴。 夏天是一个躲起来然后离开的女孩， 但大海从不睡去。 科拉扬尼大道，在圣乔瓦尼， 飘着橙花的香气。 我低声写着歌， 仿佛找到了自己的宝藏。 然后匆匆出门， 赶在德斯帕超市关门之前。 我左右摇晃， 像帕拉亚湾背风的一只小船， 任自己被拖着走。 大家都在马尔萨拉酒馆的楼梯下， 整夜抽着烟， 只为觉得自己更聪明。 我像个傻瓜一样笑， 只为让人们开心， 没有人察觉什么： 我在燃烧，却是透明的。 我想离开很远， 可八月是一场二手的梦。 它折断我的背， 又只为逗我笑而亲吻我的嘴。 夏天是一个躲起来然后离开的女孩， 可大海从不睡去。

لا شيء يؤلمني مثل أغسطس حين يرحل حين كان العاصف ينذرني بأن وقت العودة إلى المدرسة قد حان كان تشيتشو يحدثني عن كرة القدم ويأخذني إلى المقهى تلطخت الصحيفة الوردية بالقهوة وبقلي الأرنشينا وتركت نفسي أنجرف مثل قارب في وسط البحر متظاهراً بالحكمة لكي يحبوني أكثر وفي داخلي كنت ألعن وأشعر أنني ذئب مقيد أنا لست أحداً ولا شيئاً أنا ظل بين الناس وكنت أريد أن أرحل بعيداً أغسطس حلم مستعمل يكسر ظهري ثم يعطيني قبلة على الفم، فقط عناداً الصيف فتاة تختبئ ثم ترحل لكن البحر لا ينام أبداً شارع كولاجاني في سان جيوفاني تفوح منه رائحة زهر البرتقال كنت أكتب الأغاني همساً كأنني وجدت كنزي المخفي ثم خرجت مسرعاً من البيت قبل أن يغلق ديسبار كنت أتأرجح يميناً ويساراً مثل قارب مع الريح في بلايا وتركت نفسي أنجرف جميعنا في مارسالا تحت الدرج ندخن طوال الليل فقط لنشعر أننا أذكى وكنت أضحك كالأحمق لأرضي الناس لم يلاحظ أحد شيئاً كنت أحترق لكنني كنت شفافاً وكنت أريد أن أرحل بعيداً أغسطس حلم مستعمل يكسر ظهري ثم يعطيني قبلة على الفم فقط عناداً الصيف فتاة تختبئ ثم ترحل لكن البحر لا ينام أبداً

कुछ भी मुझे इतना नहीं दुखाता जितना अगस्त का चला जाना। जब तूफ़ान बताता था कि स्कूल लौटने का समय आ गया है। चिच्चो मुझसे फुटबॉल की बातें करता, मुझे बार ले जाता, गुलाबी अख़बार कॉफ़ी और अरांचिनी की गंध से गंदा हो जाता। मैं बहता चला जाता, समुद्र के बीच नाव की तरह, अच्छा बच्चा बनने का अभिनय करता, ताकि मुझे थोड़ा और प्यार मिले। मैं कोई नहीं हूँ, भीड़ में बस एक छाया। मैं बहुत दूर जाना चाहता था, पर अगस्त उधार लिया हुआ सपना है। वह मेरी कमर तोड़ता है, फिर मुझे छेड़ने के लिए होंठों पर चूमता है। गर्मी एक लड़की है जो छिपकर चली जाती है, लेकिन समुद्र कभी सोता नहीं। वियाले कोलायानी, सान जोवानी में, ज़ागरा के फूलों की खुशबू। मैं धीमी आवाज़ में गीत लिखता, मानो मुझे अपना खज़ाना मिल गया हो। फिर जल्दी से घर से निकलता, इससे पहले कि देस्पार बंद हो जाए। मैं दाएँ-बाएँ डोलता, प्लाया में हवा की ओट लिए नाव की तरह, और बहता चला जाता। सब मार्साला की सीढ़ियों के नीचे, रात भर सिगरेट पीते, सिर्फ़ खुद को चालाक महसूस करने के लिए। और मैं बेवकूफ़ों की तरह हँसता, लोगों को खुश करने के लिए। किसी को कुछ पता नहीं चलता: मैं जल रहा था, पर पारदर्शी था। मैं बहुत दूर जाना चाहता था, पर अगस्त उधार लिया हुआ सपना है। वह मेरी कमर तोड़ता है, फिर मुझे छेड़ने के लिए होंठों पर चूमता है। गर्मी एक लड़की है जो छिपकर चली जाती है, पर समुद्र कभी सोता नहीं।

Com'erimu minciuna Fumannu o scuru ri na ciazza ciusa A 'stati era stuzziusa Passava 'i tutti banni, ma ni niautri mai Ccu vinti Lucky Strike Nunn'abbastava mai 'a musica na machina Nun siemu cosa 'i bar U viri? 'sta città mi fa mali Sulu santuzzi e centri commerciali E canciu via, e canciu casa E n'autru amicu si spusa Rici: "nun c'è cciù nuddu Quannu scinnu a Rausa" I viecci ammuttanu a spisa I pisciati ciusa ciusa Ma chi m'arristau? Nenti, nenti Siemu sulu lacrimi 'i cannaluari Viagghiamu contramanu, tantu 'u sai Mo fra', tutta sta gghenti Ri mia e tia nunn'à caputu nenti mai Mi sientu a vucca cina 'i sali 'i mari Mi taliu 'o specciu e nun sacciu cu è u strunzu ca talia È cciù forti i mia Mi sfutti e ppuoi mi spia: "siemu i stissi carusi r'aieri O no? O no?" Vivere è arbitrario, scomparire è un trucco Siena, Milano, l'università Noia e nicotina, quel deserto era tutto Dio e punk, Nietzsche e Kierkegaard Madonne e ABCD, petrolio e THC Pedagogia cattolica Provincia tossica Dublino brucia e il resto scompare Molly Malone, dov'è il mio mare? Nun sacciu cciù unni è a mo casa E puru Giulia si spusa 'sta città prima alliscia e ppuoi ti sputa furiusa I cani muorti ppi strata U muru 'cca scritta suca Rimmi ch'arristau? nenti, nenti Siemu sulu lacrimi 'i cannaluari Ppi strata c'è n'casinu e tu cchi fai? Mo frati, u sai? 'sta gghenti Ri mia e tia nunn'à caputu nenti mai Mi sientu a vucca cina 'i sali 'i mari Mi taliu 'o specciu e nun sacciu cu è u strunzu ca talia È cciù forti i mia Mi sfutti e ppuoi mi spia: "siemu i stissi carusi r'aieri O no? O no? O no? Rimmi, siemu i stissi carusi r'aieri? Siemu i stissi carusi r'aieri? Siemu i stissi carusi r'aieri O no?

Com’eravamo minchioni Fumando al buio di una piazza chiusa L’estate era dispettosa Passava dappertutto, ma da noi mai Con venti Lucky Strike Non ci bastava mai La musica in macchina Non siamo cosa da bar Lo vedi? Questa città mi fa male Solo santini e centri commerciali E cambio via, e cambio casa E un altro amico si sposa Dice: "Non c’è più nessuno Quando scendo a Ragusa" I vecchi spingono la spesa Le pisciate fra le campagne Ma cosa mi è rimasto? Niente, niente Siamo solo lacrime di carnevale Viaggiamo contromano, tanto lo sai Fratello, tutta questa gente Di me e te non ha capito niente, mai Mi sento la bocca piena di sale di mare Mi guardo allo specchio e non so chi è lo stronzo che guarda È più forte di me Mi prende in giro e poi mi chiede Siamo gli stessi ragazzi di ieri O no? O no? Vivere è arbitrario, scomparire è un trucco Siena, Milano, l’università Noia e nicotina, quel deserto era tutto Dio e punk, Nietzsche e Kierkegaard Madonne e ABCD, petrolio e THC Pedagogia cattolica Provincia tossica Dublino brucia e il resto scompare Molly Malone, dov’è il mio mare? Non so più dov’è casa mia E anche Giulia si sposa Questa città prima accarezza e poi ti sputa furiosa I cani morti per strada Il muro con la scritta “Suca” Dimmi cosa è rimasto? Niente, niente Siamo solo lacrime di carnevale Per strada c’è un casino e tu che fai? Fratello, lo sai, questa gente Di me e te non ha capito niente, mai Mi sento la bocca piena di sale di mare Mi guardo allo specchio e non so chi è lo stronzo che guarda È più forte di me Mi prende in giro e poi mi chiede Siamo gli stessi ragazzi di ieri O no? O no? O no? Dimmi, siamo gli stessi ragazzi di ieri? Siamo gli stessi ragazzi di ieri? Siamo gli stessi ragazzi di ieri O no?

How foolish we were, Smoking in the dark of a closed square. Summer was spiteful: It went everywhere, but never came to us. Twenty Lucky Strikes were never enough, Music in the car was never enough. We were not made for bars; This city hurt me. Only holy pictures and shopping malls, Another street, another house, Another friend getting married, And nobody left when I came down to Ragusa. What remained of us? Nothing, nothing. We were only carnival tears, Travelling the wrong way, as you know. Brother, these people Never understood anything about you and me. My mouth tastes of sea salt, I look in the mirror and no longer know who is looking back. Are we still the same boys as yesterday, Or not? Living is arbitrary, disappearing is a trick. Siena, Milan, university, Boredom and nicotine: that desert was everything. God and punk, Nietzsche and Kierkegaard, Madonnas and ABCD, oil and THC, Catholic pedagogy, Toxic province. Dublin burns and the rest disappears. Molly Malone, where is my sea? I no longer know where home is, And Giulia too is getting married. This city caresses you first, Then spits at you in fury. Dead dogs on the road, The wall with its rude writing. Tell me, what remained? Nothing, nothing. We are only carnival tears. There is chaos in the street, and what do you do? Brother, you know, these people Never understood anything about you and me. My mouth tastes of sea salt, I look in the mirror and no longer know who is looking back. It is stronger than me: It mocks me and then it asks, Are we still the same boys as yesterday, Or not? Or not? Or not? Tell me, are we still the same boys as yesterday? Are we still the same boys as yesterday? Are we still the same boys as yesterday, or not?

Qué tontos éramos Fumando en la oscuridad de una plaza cerrada El verano era travieso Pasaba por todas partes, pero por nosotros nunca Con veinte Lucky Strike Nunca era suficiente La música en el coche No somos gente de bar ¿Lo ves? Esta ciudad me hace daño Solo estampitas y centros comerciales Y cambio de calle, y cambio de casa Y otro amigo se casa Dice: “Ya no queda nadie Cuando bajo a Ragusa” Los viejos empujan el carrito del mercado Las meadas entre los campos ¿Pero qué me quedó? Nada, nada Somos solo lágrimas de carnaval Viajamos en sentido contrario, tú lo sabes bien Hermano, toda esta gente De mí y de ti no ha entendido nada, nunca Siento la boca llena de sal del mar Me miro al espejo y no sé quién es el imbécil que mira Es más fuerte que yo Se burla de mí y luego me pregunta ¿Somos los mismos chicos de ayer O no? ¿O no? Vivir es arbitrario, desaparecer es un truco Siena, Milán, la universidad Aburrimiento y nicotina, aquel desierto era todo Dios y punk, Nietzsche y Kierkegaard Vírgenes y ABCD, petróleo y THC Pedagogía católica Provincia tóxica Dublín arde y el resto desaparece Molly Malone, ¿dónde está mi mar? Ya no sé dónde está mi casa Y también Giulia se casa Esta ciudad primero acaricia y luego te escupe furiosa Perros muertos en la calle El muro con la palabra “Suca” Dime, ¿qué quedó? Nada, nada Somos solo lágrimas de carnaval En la calle hay un caos, ¿y tú qué haces? Hermano, lo sabes, esta gente De mí y de ti no ha entendido nada, nunca Siento la boca llena de sal del mar Me miro al espejo y no sé quién es el imbécil que mira Es más fuerte que yo Se burla de mí y luego me pregunta ¿Somos los mismos chicos de ayer ¿O no? ¿O no? ¿O no? Dime, ¿somos los mismos chicos de ayer? Somos los mismos chicos de ayer Somos los mismos chicos de ayer ¿O no?

Como éramos idiotas Fumando no escuro de uma praça fechada O verão era travesso Passava por todo lado, mas por nós nunca Com vinte Lucky Strike Nunca era o bastante Música no carro Não somos gente de bar Tá vendo? Essa cidade me faz mal Só santinhos e shoppings E eu mudo de rua, e mudo de casa E outro amigo se casa Diz: “Não tem mais ninguém Quando desço pra Ragusa” Os velhos empurram as compras Mijadas entre os campos Mas o que me restou? Nada, nada Somos só lágrimas de carnaval Viajamos na contramão, você sabe bem Irmão, toda essa gente De mim e de você nunca entendeu nada Sinto a boca cheia de sal do mar Olho no espelho e não sei quem é o idiota que me encara É mais forte que eu Zomba de mim e depois me pergunta Somos os mesmos garotos de ontem Ou não? Ou não? Viver é arbitrário, desaparecer é um truque Siena, Milão, a universidade Tédio e nicotina, aquele deserto era tudo Deus e punk, Nietzsche e Kierkegaard Madonas e ABCD, petróleo e THC Pedagogia católica Província tóxica Dublin queima e o resto desaparece Molly Malone, onde está o meu mar? Já não sei onde é a minha casa E até a Giulia se casa Essa cidade primeiro te acaricia e depois te cospe furiosa Cães mortos pela rua O muro com a palavra “Suca” Diz pra mim o que restou? Nada, nada Somos só lágrimas de carnaval Na rua é um caos, e você, o que faz? Irmão, você sabe, essa gente De mim e de você nunca entendeu nada Sinto a boca cheia de sal do mar Olho no espelho e não sei quem é o idiota que me encara É mais forte que eu Zomba de mim e depois me pergunta Somos os mesmos garotos de ontem Ou não? Ou não? Ou não? Diz pra mim, somos os mesmos garotos de ontem? Somos os mesmos garotos de ontem Somos os mesmos garotos de ontem Ou não?

Comme nous étions idiots En fumant dans l’obscurité d’une place fermée L’été était malicieux Il passait partout, mais jamais par nous Avec vingt Lucky Strike Ce n’était jamais assez La musique dans la voiture On n’est pas des gens de bar Tu vois ? Cette ville me fait mal Seulement des petits saints et des centres commerciaux Et je change de rue, et je change de maison Et un autre ami se marie Il dit : « Il n’y a plus personne Quand je descends à Ragusa » Les vieux poussent leurs chariots Les pissats entre les champs Mais qu’est-ce qu’il me reste ? Rien, rien Nous ne sommes que des larmes de carnaval Nous roulons à contresens, tu le sais bien Frère, tous ces gens N’ont jamais rien compris de moi et de toi J’ai la bouche pleine de sel de mer Je me regarde dans le miroir et je ne sais pas qui est le con qui me regarde Il est plus fort que moi Il se moque de moi et puis me demande Sommes-nous les mêmes garçons qu’hier Ou pas ? Ou pas ? Vivre est arbitraire, disparaître est un truc Sienne, Milan, l’université L’ennui et la nicotine, ce désert était tout Dieu et le punk, Nietzsche et Kierkegaard Vierges et ABCD, pétrole et THC Pédagogie catholique Province toxique Dublin brûle et le reste disparaît Molly Malone, où est ma mer ? Je ne sais plus où est ma maison Et Giulia aussi se marie Cette ville d’abord te caresse et puis te crache dessus furieuse Des chiens morts dans la rue Le mur avec le mot “Suca” Dis-moi, qu’est-ce qu’il reste ? Rien, rien Nous ne sommes que des larmes de carnaval Dans la rue c’est le chaos, et toi, que fais-tu ? Frère, tu le sais, ces gens N’ont jamais rien compris de moi et de toi J’ai la bouche pleine de sel de mer Je me regarde dans le miroir et je ne sais pas qui est le con qui me regarde Il est plus fort que moi Il se moque de moi et puis me demande Sommes-nous les mêmes garçons qu’hier Ou pas ? Ou pas ? Ou pas ? Dis-moi, sommes-nous les mêmes garçons qu’hier ? Nous sommes les mêmes garçons qu’hier Nous sommes les mêmes garçons qu’hier Ou pas ?

Wie dumm wir waren Wir rauchten im Dunkeln auf einem geschlossenen Platz Der Sommer war schelmisch Er ging überall vorbei, nur nie bei uns Mit zwanzig Lucky Strike War es nie genug Musik im Auto Wir sind keine Barleute Siehst du? Diese Stadt tut mir weh Nur Heiligenbildchen und Einkaufszentren Und ich wechsle die Straße, ich wechsle das Haus Und ein weiterer Freund heiratet Er sagt: „Es ist niemand mehr da Wenn ich nach Ragusa hinunterfahre“ Die Alten schieben ihre Einkaufswagen Das Pinkeln zwischen den Feldern Aber was ist mir geblieben? Nichts, nichts Wir sind nur Karnevalstränen Wir fahren in die falsche Richtung, du weißt es gut Bruder, all diese Leute Haben nie etwas verstanden von mir und dir Ich fühle den Mund voller Meersalz Ich schaue in den Spiegel und weiß nicht, wer der Idiot ist, der mich anschaut Er ist stärker als ich Er macht sich über mich lustig und fragt mich dann Sind wir dieselben Jungs wie gestern Oder nicht? Oder nicht? Leben ist willkürlich, Verschwinden ist ein Trick Siena, Mailand, die Universität Langeweile und Nikotin, diese Wüste war alles Gott und Punk, Nietzsche und Kierkegaard Madonnen und ABCD, Erdöl und THC Katholische Pädagogik Giftige Provinz Dublin brennt und der Rest verschwindet Molly Malone, wo ist mein Meer? Ich weiß nicht mehr, wo mein Zuhause ist Und auch Giulia heiratet Diese Stadt streichelt dich zuerst und spuckt dich dann wütend aus Tote Hunde auf der Straße Die Mauer mit dem Wort „Suca“ Sag mir, was ist geblieben? Nichts, nichts Wir sind nur Karnevalstränen Auf der Straße ist Chaos, und was machst du? Bruder, du weißt es, diese Leute Haben nie etwas verstanden von mir und dir Ich fühle den Mund voller Meersalz Ich schaue in den Spiegel und weiß nicht, wer der Idiot ist, der mich anschaut Er ist stärker als ich Er macht sich über mich lustig und fragt mich dann Sind wir dieselben Jungs wie gestern Oder nicht? Oder nicht? Oder nicht? Sag mir, sind wir dieselben Jungs wie gestern? Wir sind dieselben Jungs wie gestern Wir sind dieselben Jungs wie gestern Oder nicht?

我们曾经多么傻， 在关门的广场黑暗里抽烟。 夏天很坏， 它到处经过，却从不来到我们这里。 二十支Lucky Strike永远不够， 车里的音乐也永远不够。 我们不是酒吧里的人， 你看，这座城市让我疼。 只有圣像和购物中心， 我换街道，换房子， 又一个朋友结婚了， 他说：“我回拉古萨时已经没人了。” 还剩下什么？ 什么也没有。 我们只是狂欢节的眼泪， 逆向行驶，反正你知道。 兄弟，这些人 从未懂过你和我。 我嘴里满是海盐， 看着镜子，却不知道里面是谁。 我们还是昨天的那些孩子吗？ 还是已经不是了？ 活着是任意的，消失是一个戏法。 锡耶纳，米兰，大学， 无聊和尼古丁：那片沙漠曾是一切。 上帝和朋克，尼采和克尔凯郭尔， 圣母像和ABCD，石油和THC， 天主教的教育学， 有毒的小省城。 都柏林在燃烧，其余的都消失了。 莫莉·马龙，我的海在哪里？ 我不再知道家在哪里， 连朱利娅也要结婚了。 这座城市先抚摸你， 然后狂怒地朝你吐口水。 路上死去的狗， 墙上写着的那句脏话。 告诉我，还剩下什么？什么也没有。 我们只是狂欢节的眼泪。 街上一片混乱，而你在做什么？ 兄弟，你知道，这些人 从未懂过你和我。 我嘴里满是海盐， 看着镜子，却不知道里面是谁。 这比我更强大： 它嘲笑我，然后问我， 我们还是昨天的那些孩子吗？ 还是不是？ 还是不是？ 还是不是？ 告诉我，我们还是昨天的那些孩子吗？ 我们还是昨天的那些孩子吗？ 我们还是昨天的那些孩子吗，还是不是？

كم كنا حمقى، ندخن في عتمة ساحة مغلقة. كان الصيف مؤذيًا، يمر في كل مكان إلا عندنا. عشرون سيجارة لا تكفينا، والموسيقى في السيارة لا تكفينا. لسنا أبناء الحانات، هذه المدينة تؤلمني. صور قديسين ومراكز تجارية، أغيّر شارعًا وأغيّر بيتًا، وصديق آخر يتزوج، ويقول: لم يبق أحد حين أعود إلى راغوزا. ماذا بقي؟ لا شيء، لا شيء. نحن دموع كرنفال فقط، نسافر عكس السير. يا أخي، هؤلاء الناس لم يفهموا شيئًا عني وعنك. فمي ممتلئ بملح البحر، أنظر في المرآة ولا أعرف من ينظر إليّ. هل ما زلنا فتيان الأمس؟ أم لا؟ أن نعيش أمر اعتباطي، والاختفاء خدعة. سيينا، ميلانو، الجامعة، الملل والنيكوتين: تلك الصحراء كانت كل شيء. الله والبانك، نيتشه وكيركغور، صور العذراء وABCD، النفط وTHC، تربية كاثوليكية، ومقاطعة مسمومة. دبلن تحترق والباقي يختفي. مولي مالون، أين بحري؟ لم أعد أعرف أين بيتي، وحتى جوليا تتزوج. هذه المدينة تلاطفك أولًا ثم تبصق عليك بغضب. الكلاب الميتة في الطريق، والجدار وعليه تلك الكلمة. قل لي ماذا بقي؟ لا شيء، لا شيء. نحن دموع كرنفال فقط. في الشارع فوضى، وأنت ماذا تفعل؟ يا أخي، أنت تعرف، هؤلاء الناس لم يفهموا شيئًا عني وعنك أبدًا. فمي ممتلئ بملح البحر، أنظر في المرآة ولا أعرف من ينظر إليّ. إنه أقوى مني: يسخر مني ثم يسألني، هل ما زلنا فتيان الأمس؟ أم لا؟ أم لا؟ أم لا؟ قل لي، هل ما زلنا فتيان الأمس؟ هل ما زلنا فتيان الأمس؟ هل ما زلنا فتيان الأمس أم لا؟

हम कितने मूर्ख थे, बंद चौक के अँधेरे में धूम्रपान करते हुए। गर्मी शरारती थी, हर जगह जाती थी, बस हमारे पास नहीं आती थी। बीस लकी स्ट्राइक भी कम पड़ती थीं, कार में बजता संगीत भी कम पड़ता था। हम बारों के लोग नहीं थे, यह शहर मुझे चोट पहुँचाता था। बस संतों की तस्वीरें और शॉपिंग मॉल, मैं गली बदलता हूँ, घर बदलता हूँ, एक और दोस्त शादी कर लेता है, और कहता है: रागूसा लौटूँ तो कोई नहीं बचा। हमारे पास क्या बचा? कुछ नहीं, कुछ भी नहीं। हम बस कार्निवल के आँसू हैं, उल्टी दिशा में सफ़र करते हुए। भाई, इन लोगों ने तुम्हें और मुझे कभी नहीं समझा। मेरे मुँह में समुद्र का नमक है, आईने में देखता हूँ और पहचान नहीं पाता। क्या हम अब भी कल वाले लड़के हैं, या नहीं? जीना मनमाना है, गायब होना एक चाल। सिएना, मिलान, विश्वविद्यालय, ऊब और निकोटीन: वह रेगिस्तान ही सब कुछ था। ईश्वर और पंक, नीत्शे और कीर्केगार्द, मैडोना और ABCD, पेट्रोल और THC, कैथोलिक शिक्षाशास्त्र, ज़हरीला प्रांत। डबलिन जलता है और बाकी सब मिट जाता है। मॉली मलोन, मेरा समुद्र कहाँ है? अब पता नहीं मेरा घर कहाँ है, और जूलिया भी शादी कर रही है। यह शहर पहले सहलाता है, फिर गुस्से में थूक देता है। सड़क पर मरे हुए कुत्ते, दीवार पर लिखी वह गाली। बताओ, क्या बचा? कुछ नहीं, कुछ भी नहीं। हम बस कार्निवल के आँसू हैं। सड़क पर हंगामा है, और तुम क्या करते हो? भाई, तुम जानते हो, इन लोगों ने तुम्हें और मुझे कभी नहीं समझा। मेरे मुँह में समुद्र का नमक है, आईने में देखता हूँ और पहचान नहीं पाता। यह मुझसे ज़्यादा ताकतवर है: मेरा मज़ाक उड़ाता है, फिर पूछता है, क्या हम अब भी कल वाले लड़के हैं, या नहीं? या नहीं? या नहीं? बताओ, क्या हम अब भी कल वाले लड़के हैं? क्या हम अब भी कल वाले लड़के हैं? क्या हम अब भी कल वाले लड़के हैं, या नहीं?

Ri chi t'affrunti? ri chi ti scanti Chista è a to festa, u to puostu è ccà Nenti è ppi sempri, nenti è 'mpurtanti San Ghiogghiu abbrazza san Ghiuanni Curri Cuncittina, sutta i trona ra via Roma Uocci e lincua 'i fora, chi talii Ghiuà Ghiuà? Sgridda a picciridda, è cannaluari e nun c'è scola 'sta vita è nu sciusciu e si nu va Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà Cunta u to cuntu, è figghia 'i nuddu a verità Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà Nenti è cciu priziusu ra to libertà Nenti, nenti Lassala parrari a gghenti, a gghenti Prima ti vasa e ppuoi ti sfutti Nun t'a pigghiari, è u jocu 'i tutti E quannu ti sienti, sienti Nuddu 'mmiscatu ccu nenti, nenti Balla n'facci 'o suli, figghia di la luna Pigghia o riaulu pi la cura, pi la cura Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Chi ti ni futtu si sbanni e sbagghi? Nun siemu santi e mancu baccalà Nu jornu sagghi, nu jornu babbi Caciucavaddi a quattru facci Miniminagghia, miniminagghia, fa l'uovu 'nta pagghia Balla Peppe Nappa, 'mpanatigghi cco cafè A veccia di li fusa cusi a lana, curri e balla U foddi no castieddu n'sapi ca è iddu u re Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà È cciu babbu cu ciama babbu ri cu u babbu u fa Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà Nenti è cciu priziusu ra to libertà Nenti, nenti Lassala parrari a ghenti, a ghenti Prima ti prea e duoppu ti futti Nun t'a pigghiari, è u jocu 'i tutti E quannu ti sienti, sienti Nuddu 'mmiscatu ccu nenti, nenti Balla n'facci o suli, figghia di la luna Pigghia o riaulu ppi la cura, ppi la cura Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Balla bedda Fai trimari a terra e futtatini bedda Scinni ri ssa cruci, jetta 'uci e balla Ca 'sta vita è n'sciusciu e si nu va E nunn'arresta nenti A gghenti parra sempri È accussì ca s'addifenni N'funnu ni scantamu tutti E quannu ti sienti, sienti Nuddu 'mmiscatu cu nenti, nenti Balla n'facci o suli, figghia di la luna Pigghia o riaulu pi la cura, pi la cura Lallallà , Ghiufà, Ghiufà Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà

Di cosa ti vergogni? di cosa hai paura? Questa è la tua festa, il tuo posto è qui Niente è per sempre, niente è importante San Giorgio abbraccia san Giovanni Corri Concettina, sotto i tuoni di via Roma Occhi e lingua di fuori, cosa guardi, Ghiuà Ghiuà? Strilla la bambina, è carnevale e non c’è scuola Questa vita è un soffio e se ne va Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà Racconta la tua storia, la verità è figlia di nessuno Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà Niente è più prezioso della tua libertà Niente, niente Lasciala parlare la gente, la gente Prima ti bacia e poi ti prende in giro Non te la prendere, è il gioco di tutti E quando ti senti, senti Nessuno mischiato con niente, niente Balla in faccia al sole, figlia della luna Prendi il diavolo per la coda, per la coda Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Che te ne fotte se sbagli e fai casini? Non siamo santi e nemmeno baccalà Un giorno saggi, un giorno stupidi Cacicavalli a quattro facce Miniminagghia, miniminagghia, fa l’uovo nella paglia Balla Peppe Nappa, 'mpanatigghi col caffè La vecchia di li fusa cuce la lana, corre e balla Il folle nel castello non sa di essere lui il re Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà È più stupido chi chiama stupido di chi lo stupido lo fa Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà Niente è più prezioso della tua libertà Niente, niente Lasciala parlare la gente, la gente Prima ti prega e poi ti frega Non te la prendere, è il gioco di tutti E quando ti senti, senti Nessuno mischiato con niente, niente Balla in faccia al sole, figlia della luna Prendi il diavolo per la coda, per la coda Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Balla bella Fai tremare la terra e fottitene, bella Scendi da quella croce, alza la voce e balla Che questa vita è un soffio e se ne va E non ci resta niente La gente parla sempre È così che si difende In fondo abbiamo paura tutti E quando ti senti, senti Nessuno mischiato con niente, niente Balla in faccia al sole, figlia della luna Prendi il diavolo per la coda, per la coda Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà, Ghiufà, Ghiufà Lallallà

What are you ashamed of? what are you afraid of? This is your feast, your place is here Nothing lasts forever, nothing really matters Saint George embraces saint John Run, Concettina, under the thunder on via Roma Eyes and tongue out, what are you staring at, Ghiuà, Ghiuà? The little girl screams, it’s carnival and there’s no school This life is a breath and it slips away Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà Tell your tale, truth belongs to no one Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà Nothing is more precious than your freedom Nothing, nothing Let people talk, let them talk First they kiss you and then they mock you Don’t take it to heart, it’s everyone’s game And when you feel, you feel Nobody mixed with nothing, nothing Dance facing the sun, daughter of the moon Grab the devil by the tail, by the tail La-la-lá, Ghiufà, Ghiufà La-la-lá, Ghiufà, Ghiufà What the hell do you care if you overflow and mess up? We’re not saints and we’re not fools either One day sharp, one day clueless Four-faced caciucavaddi Miniminagghia, miniminagghia, lays its egg in the straw Dance, Peppe Nappa, mpanatigghi with coffee The old woman spins wool at her spindle, run and dance The madman in the castle doesn’t know he’s the king Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà The real fool is the one who calls fool the one he makes a fool of Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà Nothing is more precious than your freedom Nothing, nothing Let people talk, let them talk First they pray to you and then they don’t give a damn Don’t take it personally, it’s everyone’s game And when you feel, you feel Nobody mixed with nothing, nothing Dance facing the sun, daughter of the moon Grab the devil by the tail, by the tail La-la-lá, Ghiufà, Ghiufà La-la-lá, Ghiufà, Ghiufà Dance, darling Make the earth tremble and let them all go to hell, darling Come down from that cross, raise your voice and dance This life is a breath and it slips away And nothing remains People always talk That’s how they protect themselves Deep down we’re all afraid And when you feel, you feel Nobody mixed with nothing, nothing Dance facing the sun, daughter of the moon Grab the devil by the tail, by the tail La-la-lá, Ghiufà, Ghiufà La-la-lá, Ghiufà, Ghiufà La-la-lá, Ghiufà, Ghiufà La-la-lá, Ghiufà, Ghiufà La-la-lá

¿de qué te avergüenzas? ¿de qué tienes miedo? Esta es tu fiesta, tu lugar es aquí Nada es para siempre, nada es importante San Giorgio abraza a san Giovanni Corre, Concettina, bajo los truenos de via Roma Ojos y lengua afuera, ¿qué miras, Ghiuà, Ghiuà? Grita la niña, es carnaval y no hay escuela Esta vida es un soplo y se nos va Ghiufá, Ghiufá, Ghiufá Cuenta tu cuento, la verdad es hija de nadie Ghiufá, Ghiufá, Ghiufá Nada es más valioso que tu libertad Nada, nada Deja que la gente hable, que hable Primero te besa y luego se burla de ti No te lo tomes a mal, es el juego de todos Y cuando te sientas, sientas Nadie mezclado con nada, nada Baila de cara al sol, hija de la luna Agarra al diablo por la cola, por la cola Lalalá, Ghiufá, Ghiufá Lalalá, Ghiufá, Ghiufá ¿qué carajo te importa si te desbordas y te equivocas? No somos santos ni tampoco bobos Un día listos, un día tontos Caciucavaddi de cuatro caras Miniminagghia, miniminagghia, pone el huevo en la paja Baila, Peppe Nappa, mpanatigghi con café La vieja de los husos cose la lana, corre y baila El loco en el castillo no sabe que él es el rey Ghiufá, Ghiufá, Ghiufá Es más tonto quien llama tonto a quien el tonto lo hace Ghiufá, Ghiufá, Ghiufá Nada es más valioso que tu libertad Nada, nada Deja que la gente hable, que hable Primero te reza y luego le importas un carajo No te lo tomes a mal, es el juego de todos Y cuando te sientas, sientas Nadie mezclado con nada, nada Baila de cara al sol, hija de la luna Agarra al diablo por la cola, por la cola Lalalá, Ghiufá, Ghiufá Lalalá, Ghiufá, Ghiufá Baila, linda Haz temblar la tierra y que se jodan, linda Baja de esa cruz, grita fuerte y baila Que esta vida es un soplo y se nos va Y no nos queda nada La gente habla siempre Es así como se defiende En el fondo todos tenemos miedo Y cuando te sientas, sientas Nadie mezclado con nada, nada Baila de cara al sol, hija de la luna Agarra al diablo por la cola, por la cola Lalalá, Ghiufá, Ghiufá Lalalá, Ghiufá, Ghiufá Lalalá, Ghiufá, Ghiufá Lalalá, Ghiufá, Ghiufá Lalalá

Do que tens vergonha? Do que tens medo? Esta é a tua festa, o teu lugar é aqui. Nada é para sempre, nada é tão importante. São Jorge abraça São João. Corre, Concettina, debaixo dos trovões da Via Roma, Olhos e língua de fora: o que olhas, Ghiuà? Grita a menina, é carnaval e não há escola. Esta vida é um sopro e vai embora. Ghiufà, conta a tua história: A verdade não é filha de ninguém. Nada é mais precioso do que a tua liberdade. Deixa a gente falar. Primeiro te beija, depois te goza. Não leves a peito: é o jogo de todos. Dança diante do sol, filha da lua, Pega o demónio como cura. Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà. Que importa se erras e fazes confusão? Não somos santos, nem bacalhau. Um dia sábios, um dia estúpidos, Caciocavalli de quatro caras. Miniminagghia, miniminagghia, põe o ovo na palha, Dança Peppe Nappa, 'mpanatigghi com café. A velha dos fusos coze a lã, corre e dança, O louco no castelo não sabe que o rei é ele. Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà, Mais estúpido é quem chama estúpido do que quem o faz. Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà, Nada é mais precioso do que a tua liberdade. Nada, nada, Deixa a gente falar, a gente. Primeiro te reza, depois te engana. Não leves a peito: é o jogo de todos. E quando te sentes, sentes Ninguém misturado com nada, nada, Dança diante do sol, filha da lua, Pega o diabo pela cauda, pela cauda. Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà. Dança, linda, Faz tremer a terra e não te importes, linda. Desce daquela cruz, levanta a voz e dança, Que esta vida é um sopro e vai embora. E não nos resta nada, A gente fala sempre: É assim que se defende, No fundo todos temos medo. E quando te sentes, sentes Ninguém misturado com nada, nada, Dança diante do sol, filha da lua, Pega o diabo pela cauda, pela cauda. Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà.

De quoi as-tu honte ? De quoi as-tu peur ? C’est ta fête, ta place est ici. Rien n’est pour toujours, rien n’est si important. Saint Georges embrasse Saint Jean. Cours, Concettina, sous les tonnerres de la via Roma, Les yeux et la langue dehors : que regardes-tu, Ghiuà ? L’enfant crie, c’est carnaval et il n’y a pas école. Cette vie est un souffle et elle s’en va. Ghiufà, raconte ton histoire : La vérité n’est la fille de personne. Rien n’est plus précieux que ta liberté. Laisse parler les gens. D’abord ils t’embrassent, puis ils se moquent de toi. Ne le prends pas trop à cœur : c’est le jeu de tous. Danse face au soleil, fille de la lune, Prends le démon comme remède. Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà. Qu'importe si tu te trompes et fais des bêtises ? Nous ne sommes ni des saints ni de la morue. Un jour sages, un jour stupides, Caciocavalli à quatre visages. Miniminagghia, miniminagghia, fait l'œuf dans la paille, Danse Peppe Nappa, 'mpanatigghi avec le café. La vieille aux fuseaux coud la laine, court et danse, Le fou du château ne sait pas que le roi, c'est lui. Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà, Plus stupide est celui qui traite de stupide que celui qui fait le stupide. Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà, Rien n'est plus précieux que ta liberté. Rien, rien, Laisse parler les gens, les gens. D'abord ils te prient, puis ils te roulent. Ne le prends pas trop à cœur : c'est le jeu de tous. Et quand tu te sens, tu te sens Personne mélangé avec rien, rien, Danse face au soleil, fille de la lune, Prends le diable par la queue, par la queue. Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà. Danse, belle, Fais trembler la terre et moque-t'en, belle. Descends de cette croix, élève la voix et danse, Car cette vie est un souffle et elle s'en va. Et il ne nous reste rien, Les gens parlent toujours : C'est ainsi qu'on se défend, Au fond nous avons tous peur. Et quand tu te sens, tu te sens Personne mélangé avec rien, rien, Danse face au soleil, fille de la lune, Prends le diable par la queue, par la queue. Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà.

Wofür schämst du dich? Wovor hast du Angst? Das ist dein Fest, dein Platz ist hier. Nichts ist für immer, nichts ist so wichtig. San Giorgio umarmt San Giovanni. Lauf, Concettina, unter dem Donner der Via Roma, Mit Augen und Zunge draußen: was schaust du an, Ghiuà? Das Kind schreit, es ist Karneval und keine Schule. Dieses Leben ist ein Atemzug und geht vorbei. Ghiufà, erzähl deine Geschichte: Die Wahrheit gehört niemandem. Nichts ist kostbarer als deine Freiheit. Lass die Leute reden. Erst küssen sie dich, dann lachen sie über dich. Nimm es nicht zu schwer: Es ist das Spiel aller. Tanz vor der Sonne, Tochter des Mondes, Nimm den Dämon als Heilmittel. Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà. Was kümmert es dich, wenn du Fehler machst und Chaos stiftest? Wir sind keine Heiligen und auch kein Stockfisch. An einem Tag weise, am anderen dumm, Caciocavalli mit vier Gesichtern. Miniminagghia, miniminagghia, legt das Ei ins Stroh, Tanz, Peppe Nappa, 'mpanatigghi zum Kaffee. Die Alte mit den Spindeln näht die Wolle, läuft und tanzt, Der Narr im Schloss weiß nicht, dass er selbst der König ist. Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà, Dümmer ist, wer dumm ruft, als wer den Dummen spielt. Ghiufà, Ghiufà, Ghiufà, Nichts ist kostbarer als deine Freiheit. Nichts, nichts, Lass die Leute reden, die Leute. Erst beten sie dich an, dann betrügen sie dich. Nimm es nicht zu schwer: Es ist das Spiel aller. Und wenn du dich fühlst Wie niemand, vermischt mit nichts, mit nichts, Tanz vor der Sonne, Tochter des Mondes, Pack den Teufel am Schwanz, am Schwanz. Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà. Tanz, Schöne, Lass die Erde beben und pfeif drauf, Schöne. Steig herab von diesem Kreuz, erheb die Stimme und tanz, Denn dieses Leben ist ein Atemzug und geht vorbei. Und nichts bleibt uns, Die Leute reden immer: So verteidigen sie sich, Im Grunde haben wir alle Angst. Und wenn du dich fühlst Wie niemand, vermischt mit nichts, mit nichts, Tanz vor der Sonne, Tochter des Mondes, Pack den Teufel am Schwanz, am Schwanz. Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà, Ghiufà, Ghiufà, Lallallà.

你羞愧什么？你害怕什么？ 这是你的节日，你的位置就在这里。 没有什么是永远的， 也没有什么真的那么重要。 圣乔治拥抱圣乔瓦尼， 孔切蒂娜在罗马街的雷声下奔跑。 眼睛和舌头都伸出来， 你在看什么，Ghiuà？ 小女孩尖叫，今天是狂欢节，不用上学。 这一生是一口气，吹过就走。 Ghiufà，讲你的故事， 真理不是任何人的女儿。 没有什么比你的自由更珍贵。 让人们说去吧。 他们先亲吻你，然后嘲笑你。 别太在意，这是所有人的游戏。 在太阳面前跳舞，月亮的女儿， 把魔鬼也当作疗伤的药。 啦啦啦，Ghiufà，Ghiufà， 啦啦啦，Ghiufà，Ghiufà。 做错了、闯了祸又怎样？ 我们不是圣人，也不是腌鳕鱼。 今天聪明，明天愚蠢， 四张脸的卡乔卡瓦罗奶酪。 谜语啊谜语，把蛋下在稻草里， 跳吧，佩佩·纳帕，巧克力小饺子配咖啡。 纺锤婆婆缝着羊毛，又跑又跳， 城堡里的疯子不知道国王正是他自己。 Ghiufà，Ghiufà，Ghiufà， 骂人傻的人，比装傻的人更傻。 Ghiufà，Ghiufà，Ghiufà， 没有什么比你的自由更珍贵。 没有，没有， 让人们说去吧，让他们说。 他们先求你，然后骗你。 别太在意，这是所有人的游戏。 当你觉得自己 是混在虚无里的无名之人， 就在太阳面前跳舞，月亮的女儿， 抓住魔鬼的尾巴，抓住它的尾巴。 啦啦啦，Ghiufà，Ghiufà， 啦啦啦，Ghiufà，Ghiufà。 跳吧，美人， 让大地颤抖，别管别人怎么说，美人。 从那十字架上下来，提高嗓音，跳舞， 因为这一生是一口气，吹过就走。 我们什么也留不住， 人们总在说话： 那是他们自卫的方式， 说到底我们都害怕。 当你觉得自己 是混在虚无里的无名之人， 就在太阳面前跳舞，月亮的女儿， 抓住魔鬼的尾巴，抓住它的尾巴。 啦啦啦，Ghiufà，Ghiufà， 啦啦啦，Ghiufà，Ghiufà， 啦啦啦，Ghiufà，Ghiufà， 啦啦啦。

ممّ تخجل؟ وممّ تخاف؟ هذه حفلتك، مكانك هنا. لا شيء يدوم، ولا شيء مهم إلى هذا الحد. سان جورجيو يعانق سان جوفاني. اركضي يا كونشيتينا تحت رعد شارع روما، العينان واللسان إلى الخارج: ماذا تنظر يا غيوفا؟ تصرخ الطفلة، إنه الكرنفال ولا مدرسة اليوم. هذه الحياة نَفَس ويمضي. يا غيوفا، احكِ حكايتك، الحقيقة ليست ابنة أحد. لا شيء أثمن من حريتك. دع الناس يتكلمون. يقبّلونك أولًا ثم يسخرون منك. لا تأخذ الأمر على قلبك: إنها لعبة الجميع. ارقصي أمام الشمس، يا ابنة القمر، وخذي الشيطان علاجًا. لالّلا، غيوفا، غيوفا، لالّلا، غيوفا، غيوفا. وما همّك إن أخطأت وأحدثت فوضى؟ لسنا قديسين ولا سمكًا مجففًا. يومًا حكماء ويومًا حمقى، أجبان كاتشوكافالو بأربعة وجوه. أحجية، أحجية، تبيض في القش، ارقص يا بيبي نابا، حلوى 'مباناتيغي مع القهوة. عجوز المغازل تخيط الصوف، تركض وترقص، والمجنون في القلعة لا يعرف أنه هو الملك. غيوفا، غيوفا، غيوفا، من ينادي غيره بالغبي أغبى ممن يتظاهر بالغباء. غيوفا، غيوفا، غيوفا، لا شيء أثمن من حريتك. لا شيء، لا شيء، دع الناس يتكلمون، الناس. يتوسلون إليك أولًا ثم يخدعونك. لا تأخذ الأمر على قلبك: إنها لعبة الجميع. وحين تشعرين أنك لا أحد مخلوط بلا شيء، ارقصي أمام الشمس، يا ابنة القمر، وأمسكي الشيطان من ذيله، من ذيله. لالّلا، غيوفا، غيوفا، لالّلا، غيوفا، غيوفا. ارقصي يا جميلة، هزّي الأرض ولا تبالي، يا جميلة. انزلي عن ذلك الصليب، ارفعي صوتك وارقصي، فهذه الحياة نَفَس ويمضي. ولا يبقى لنا شيء، الناس يتكلمون دائمًا: هكذا يدافعون عن أنفسهم، في العمق كلنا خائفون. وحين تشعرين أنك لا أحد مخلوط بلا شيء، ارقصي أمام الشمس، يا ابنة القمر، وأمسكي الشيطان من ذيله، من ذيله. لالّلا، غيوفا، غيوفا، لالّلا، غيوفا، غيوفا، لالّلا، غيوفا، غيوفا، لالّلا.

तुम्हें किस बात की शर्म है? किस बात का डर है? यह तुम्हारा उत्सव है, तुम्हारी जगह यहीं है। कुछ भी हमेशा नहीं रहता, कुछ भी इतना महत्वपूर्ण नहीं। सैन जॉर्जियो सैन जियोवानी को गले लगाता है, कोंचेत्तीना वाया रोमा की गरज के नीचे दौड़ती है। आँखें और जीभ बाहर, क्या देख रहे हो, घ्यूफ़ा? लड़की चीखती है, कार्निवल है और स्कूल नहीं। यह जीवन एक साँस है और चला जाता है। घ्यूफ़ा, अपनी कहानी सुनाओ, सच किसी का बच्चा नहीं। तुम्हारी आज़ादी से कीमती कुछ नहीं। लोगों को बोलने दो। पहले वे चूमते हैं, फिर मज़ाक उड़ाते हैं। दिल पर मत लो: यही सबका खेल है। सूरज के सामने नाचो, चाँद की बेटी, शैतान को भी दवा बना लो। लल्लल्ला, घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा, लल्लल्ला, घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा। क्या फ़र्क पड़ता है अगर तुम गलती करो, गड़बड़ करो? हम न संत हैं, न सूखी मछली। एक दिन समझदार, एक दिन मूर्ख, चार चेहरों वाले काचोकावल्लो। पहेली, पहेली, घास में अंडा देती है, नाचो पेप्पे नाप्पा, कॉफ़ी के साथ 'म्पानातिग्गी। तकलियों वाली बुढ़िया ऊन सीती है, दौड़ती है, नाचती है, महल का पागल नहीं जानता कि राजा वही है। घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा, मूर्ख कहने वाला, मूर्ख बनने वाले से ज़्यादा मूर्ख है। घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा, तुम्हारी आज़ादी से कीमती कुछ नहीं। कुछ नहीं, कुछ नहीं, लोगों को बोलने दो, लोगों को। पहले वे मिन्नत करते हैं, फिर ठग लेते हैं। दिल पर मत लो: यही सबका खेल है। और जब तुम खुद को महसूस करो शून्य में घुला हुआ कोई नहीं, सूरज के सामने नाचो, चाँद की बेटी, शैतान को पूँछ से पकड़ो, पूँछ से। लल्लल्ला, घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा, लल्लल्ला, घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा। नाचो, सुंदरी, धरती को कँपा दो और परवाह मत करो, सुंदरी। उस सलीब से उतर आओ, आवाज़ उठाओ और नाचो, क्योंकि यह जीवन एक साँस है और चला जाता है। और हमारे पास कुछ नहीं बचता, लोग हमेशा बोलते हैं: इसी तरह वे खुद को बचाते हैं, सच तो यह है कि हम सब डरते हैं। और जब तुम खुद को महसूस करो शून्य में घुला हुआ कोई नहीं, सूरज के सामने नाचो, चाँद की बेटी, शैतान को पूँछ से पकड़ो, पूँछ से। लल्लल्ला, घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा, लल्लल्ला, घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा, लल्लल्ला, घ्यूफ़ा, घ्यूफ़ा, लल्लल्ला।

Ma' Ti taliu mentri canci Ti fai rura e cciù aruci Comu a innaru l'aranci E mi spii: "quantu ruommi?" Mi spii: "quantu manci?" Ppuoi mi strinci n'secunnu affruntata E t'assitti luntana ri mia Mi vulissitu cuntari tanti cosi Ma t'ammanca la vuci U capisciu ri comu mi talii e mi rici "to fazzu n'café?" Nunn'o viri macari tu? Ca sugnu uguali a tia E tu si uguali a mia Siemu ru' picciriddi ca vulissiru n'abbrazzu Sulu n'puocu i cumpagnia E iu m'addumannu picchì nun t'adduni Ca è inutili fari cuntenti i pissuni Si nun fai cuntenta a tia Ma', comu passanu l'anni Com'è stranu talialli ri n'vitru a nu specciu Ti viru a trent'anni Ca ti passi u russettu E mi spii: "chi manciamu stasira?" Ccu n'filu ri malincunia T'abbrazzassi cciù forti Ma picchì nun mi veni? Siemu cini ri scantu Siemu cini 'i pinzieri E cocca otra fissaria Tantu u sai miegghiu i mia Ca sugnu uguali a tia E tu sì uguali a mia Siemu ru picciriddi ca s'affruntanu E vulissiru sulu n'puocu i cumpagnia E iu m'addumannu ri cu t'addifenni Quannu ammucci u cori E t'ammucci ra gghenti Ti fai virri sulu i mia Sulu i mia

Ma’ Ti guardo mentre cambi Ti fai dura e più dolce Come a gennaio le arance E mi chiedi: "quanto dormi?" Mi chiedi: "quanto mangi?" Poi mi stringi un secondo imbarazzata E ti siedi lontana da me Mi vorresti raccontare tante cose Ma ti manca la voce Lo capisco da come mi guardi e mi dici "te lo faccio un caffè?" Non lo vedi anche tu? Che sono uguale a te E tu sei uguale a me Siamo due bambini che vorrebbero un abbraccio Solo un po’ di compagnia E io mi domando perché non ti accorgi Che è inutile fare contente le persone Se non fai contenta te stessa Ma’, come passano gli anni Com'è strano guardarli da un vetro in uno specchio Ti vedo a trent’anni Che ti passi il rossetto E mi chiedi: "che mangiamo stasera?" Con un filo di malinconia Ti abbraccerei più forte Ma perché non mi viene? Siamo pieni di paura Siamo pieni di pensieri E qualche altra fesseria Tanto lo sai meglio di me Che sono uguale a te E tu sei uguale a me Siamo due bambini che si vergognano E vorrebbero solo un po’ di compagnia E io mi domando da chi ti difendi Quando nascondi il cuore E ti nascondi dalla gente Ti fai vedere solo da me Solo da me

Ma’ I watch you while you change You make yourself hard and sweeter Like oranges in January And you ask me: "how much do you sleep?" You ask me: "how much do you eat?" Then you hold me a second embarrassed And you sit far from me You would like to tell me many things But you lack the voice I understand it from how you look at me and tell me "shall I make you a coffee?" Don’t you see it too? That I am the same as you And you are the same as me We are two children who would like a hug Just a little company And I wonder why you don’t notice That it is useless to make people happy If you don’t make yourself happy Ma’, how the years pass How strange to look at them from a glass in a mirror I see you at thirty That you pass your lipstick And you ask me: "what do we eat tonight?" With a thread of melancholy I would hug you stronger But why doesn’t it come to me? We are full of fear We are full of thoughts And some other silliness You know it better than me That I am the same as you And you are the same as me We are two children who are ashamed And would only like a little company And I wonder from whom you defend yourself When you hide your heart And hide from people You show yourself only to me Only to me

Ma’ Te miro mientras cambias Te vuelves dura y más dulce Como en enero las naranjas Y me preguntas: "¿cuánto duermes?" Me preguntas: "¿cuánto comes?" Luego me abrazas un segundo avergonzada Y te sientas lejos de mí Me quisieras contar tantas cosas Pero te falta la voz Lo entiendo por cómo me miras y me dices "¿te hago un café?" ¿no lo ves tú también? Que soy igual a ti Y tú eres igual a mí Somos dos niños que quisieran un abrazo Solo un poco de compañía Y yo me pregunto por qué no te das cuenta Que es inútil hacer felices a las personas Si no te haces feliz a ti misma Ma’, cómo pasan los años Qué extraño mirarlos desde un vidrio en un espejo Te veo a los treinta Poniéndote el labial Y me preguntas: "¿qué cenamos esta noche?" Con un hilo de melancolía Te abrazaría más fuerte Pero ¿por qué no me sale? Estamos llenos de miedo Llenos de pensamientos Y de alguna otra tontería Si lo sabes mejor que yo Que soy igual a ti Y tú eres igual a mí Somos dos niños que se avergüenzan Y solo quisieran un poco de compañía Y yo me pregunto de quién te defiendes Cuando escondes el corazón Y te escondes de la gente Te dejas ver solo por mí Solo por mí

Ma’ Eu te olho enquanto você muda Você fica dura e mais doce Como as laranjas em janeiro E me pergunta: "quanto você dorme?" Me pergunta: "quanto você come?" Depois me abraça um segundo, envergonhada E se senta longe de mim Você gostaria de me contar tantas coisas Mas te falta a voz Eu entendo pelo jeito que você me olha e me diz "quer que eu faça um café?" Você não vê também? Que eu sou igual a você E você é igual a mim Somos duas crianças que gostariam de um abraço Só um pouco de companhia E eu me pergunto por que você não percebe Que é inútil fazer as pessoas felizes Se você não faz feliz a si mesma Ma’, como passam os anos Como é estranho vê-los por um vidro em um espelho Eu te vejo aos trinta anos Passando o batom E me pergunta: "o que vamos comer hoje à noite?" Com um fio de melancolia Eu te abraçaria mais forte Mas por que não consigo? Estamos cheios de medo Estamos cheios de pensamentos E de alguma outra besteira Você sabe melhor que eu Que eu sou igual a você E você é igual a mim Somos duas crianças que têm vergonha E só gostariam de um pouco de companhia E eu me pergunto de quem você se defende Quando esconde o coração E se esconde das pessoas Você se mostra só para mim Só para mim

Ma’ Je te regarde pendant que tu changes Tu deviens dure et plus douce Comme les oranges en janvier Et tu me demandes : "tu dors combien ?" Tu me demandes : "tu manges combien ?" Puis tu me serres une seconde, gênée Et tu t’assois loin de moi Tu voudrais me raconter tant de choses Mais il te manque la voix Je le comprends à la façon dont tu me regardes et me dis "je te fais un café ?" Tu ne le vois pas toi aussi ? Que je suis comme toi Et que tu es comme moi Nous sommes deux enfants qui voudraient un câlin Juste un peu de compagnie Et je me demande pourquoi tu ne remarques pas Qu’il est inutile de rendre les gens heureux Si tu ne te rends pas heureuse toi-même Ma’, comme les années passent Comme il est étrange de les voir à travers une vitre dans un miroir Je te vois à trente ans Qui passes ton rouge à lèvres Et tu me demandes : "qu’est-ce qu’on mange ce soir ?" Avec un fil de mélancolie Je t’enlacerais plus fort Mais pourquoi ça ne me vient pas ? Nous sommes pleins de peur Nous sommes pleins de pensées Et de quelques autres bêtises Tu le sais mieux que moi Que je suis comme toi Et que tu es comme moi Nous sommes deux enfants qui ont honte Et voudraient seulement un peu de compagnie Et je me demande de qui tu te défends Quand tu caches ton cœur Et que tu te caches des gens Tu te montres seulement à moi Seulement à moi

Ma’ Ich sehe dich an, während du dich veränderst Du wirst härter und süßer Wie Orangen im Januar Und du fragst mich: "wie viel schläfst du?" Du fragst mich: "wie viel isst du?" Dann drückst du mich eine Sekunde, verlegen Und setzt dich weit weg von mir Du würdest mir so viele Dinge erzählen Aber dir fehlt die Stimme Ich verstehe es daran, wie du mich ansiehst und mir sagst "soll ich dir einen Kaffee machen?" Siehst du es nicht auch? Dass ich wie du bin Und du wie ich bist Wir sind zwei Kinder, die eine Umarmung möchten Nur ein wenig Gesellschaft Und ich frage mich, warum du es nicht merkst Dass es nutzlos ist, andere glücklich zu machen Wenn du dich selbst nicht glücklich machst Ma’, wie die Jahre vergehen Wie seltsam, sie durch ein Glas in einem Spiegel zu sehen Ich sehe dich mit dreißig Wie du dir den Lippenstift aufträgst Und du fragst mich: "was essen wir heute Abend?" Mit einem Hauch von Melancholie Ich würde dich stärker umarmen Aber warum fällt es mir nicht ein? Wir sind voller Angst Wir sind voller Gedanken Und noch ein paar anderer Dummheiten Du weißt es besser als ich Dass ich wie du bin Und du wie ich bist Wir sind zwei Kinder, die sich schämen Und nur ein wenig Gesellschaft möchten Und ich frage mich, vor wem du dich verteidigst Wenn du dein Herz versteckst Und dich vor den Leuten versteckst Du zeigst dich nur mir Nur mir

妈， 我看着你变化。 你变得更坚硬，也更温柔， 像一月的橘子。 你问我睡得好吗， 问我吃得多不多， 然后尴尬地抱我一下， 又坐得离我很远。 你想告诉我许多事情， 却找不到声音。 我从你看我的方式里明白， 从你问“要不要我给你煮咖啡？”里明白。 你看不见吗？ 我和你一模一样， 你也和我一模一样： 我们是两个想要拥抱的孩子， 只想要一点陪伴。 我问自己，你为什么不明白， 让所有人开心是没有用的， 如果你不让自己开心。 妈，岁月怎么就这样过去了， 隔着玻璃、在镜子里看它们，多么奇怪。 我看见三十岁的你， 正涂着口红， 带着一丝忧伤问我： “今晚我们吃什么？” 我想更用力地抱你， 可为什么做不到？ 我们满心都是害怕， 满脑子都是念头， 还有别的傻事。 反正你比我更清楚， 我和你一模一样， 你也和我一模一样： 我们是两个害羞的孩子， 只想要一点陪伴。 我问自己，你在防备谁， 当你藏起自己的心， 躲开所有人， 只让我一个人看见你。 只让我看见。

ما’ أنظر إليك بينما تتغيرين تصبحين أكثر صلابة وأكثر حلاوة مثل البرتقال في يناير وتسألينني: "كم تنام؟" تسألينني: "كم تأكل؟" ثم تعانقينني ثانية واحدة بخجل وتجلسين بعيداً عني ترغبين أن تخبريني بأشياء كثيرة لكن صوتك مفقود أفهم من نظرتك إليّ حين تقولين لي "أعمل لك قهوة؟" ألا ترين ذلك أيضاً؟ أني مثلك تماماً وأنك مثلي تماماً نحن طفلان يريدان فقط عناقاً فقط قليلاً من الصحبة وأتساءل لماذا لا تلاحظين أن من العبث إسعاد الناس إذا لم تُسعدي نفسك ما’، كيف تمر السنوات كم هو غريب أن أراها من زجاج في مرآة أراك في الثلاثين وأنت تضعين أحمر الشفاه وتسألينني: "ماذا نأكل الليلة؟" بخيط من الحزن كنت سأعانقك بقوة أكبر لكن لماذا لا أستطيع؟ نحن مليئون بالخوف نحن مليئون بالأفكار وببعض التفاهات الأخرى أنت تعرفين أفضل مني أني مثلك تماماً وأنك مثلي تماماً نحن طفلان يخجلان ويريدان فقط قليلاً من الصحبة وأتساءل ممن تدافعين عن نفسك حين تخفين قلبك وتختبئين من الناس وتظهرين فقط لي فقط لي

माँ, मैं तुम्हें बदलते हुए देखता हूँ। तुम और सख़्त होती जाती हो, और उतनी ही मीठी, जनवरी के संतरे जैसी। तुम पूछती हो: कितनी नींद ली? पूछती हो: ठीक से खाया? फिर झिझककर मुझे एक पल गले लगाती हो और मुझसे दूर बैठ जाती हो। तुम बहुत कुछ कहना चाहती हो, पर आवाज़ साथ नहीं देती। मैं तुम्हारी नज़र से समझता हूँ, और उस सवाल से: “कॉफ़ी बना दूँ?” क्या तुम नहीं देखतीं? मैं बिल्कुल तुम्हारे जैसा हूँ, और तुम बिल्कुल मेरे जैसी हो: हम दो बच्चे हैं जो एक आलिंगन चाहते हैं, बस थोड़ा सा साथ। और मैं सोचता हूँ, तुम क्यों नहीं समझतीं कि लोगों को खुश करना बेकार है, अगर तुम खुद को खुश नहीं करतीं। माँ, साल कैसे बीत जाते हैं, उन्हें शीशे से, आईने में देखना कितना अजीब है। मैं तुम्हें तीस साल की देखता हूँ, लिपस्टिक लगाते हुए, और तुम हल्की उदासी से पूछती हो: “आज रात क्या खाएँगे?” मैं तुम्हें और ज़ोर से गले लगाना चाहता हूँ, पर जाने क्यों लगा नहीं पाता। हम डर से भरे हैं, ख़यालों से भरे हैं, और कुछ और बेवकूफ़ियों से भी। वैसे तुम मुझसे बेहतर जानती हो, कि मैं बिल्कुल तुम्हारे जैसा हूँ, और तुम बिल्कुल मेरे जैसी हो: हम दो शर्मीले बच्चे हैं, जो बस थोड़ा सा साथ चाहते हैं। और मैं सोचता हूँ, तुम किससे बचती हो, जब अपना दिल छिपा लेती हो, लोगों से छिप जाती हो, और खुद को सिर्फ़ मुझे दिखाती हो। सिर्फ़ मुझे।

Tunnau a primavera C'è ciauru ri zagara e limiuna Viri chi furtuna? A to casa è ccà Ma rimmi picchì allura Mi pigghia sempri 'sta futtuta malincunia? A ruminica a gghenti passia Ma a mia nun mi passa mai Sientu Ca mi staju piddiennu Pi ssiri cuntentu Nun m'abbasta u mari E nun m'abbasta U suli, a ciazza, a festa Staju ciccannu a tia Ma tu nun passi mai Ghioia Unni sì? Veni e fatti abbrazzari Picchì arresti ammucciata no funnu do mari? Ghioia Lassa peddiri Se nun ci sì 'sta vita n'sapi i nenti Nun siemu nuddu, siemu sulu gghenti E tuttu si nu va Macari 'sta ruminica E comu u faru 'i Punta Sicca S'astuta u suli a picca, a picca La la la la La la La la la la La la la la la la Comu stai? comu sì? comu va? chi mi cunti? Mi sientu abbannunatu Comu a Pineta i Ciaramunti M'accattu i sicaretti 'o tabbacchinu Mi fazzu biunnu, a scola mi fa schifu Mi sientu sulu e nunn'o ricu Ca m'affruntu Sientu Ca mi staju piddiennu A me casa è u munnu Ma nunn'aju i ciavi E nun m'abbasta U suli, a ciazza, a festa Staju ciccannu a tia Ma tu nun mi cecchi mai Ghioia Unni sì? Veni e fatti abbrazzari Picchì arresti ammucciata no funnu ro mari? Ghioia Lassa peddiri Se nun ci sì 'sta vita n'sapi i nenti Nun siemu nuddu, siemu sulu gghenti E tuttu si nu va Macari 'sta ruminica E comu u faru 'i Punta Sicca S'astuta u suli a picca, a picca La la la la La la La la la la La la la la la la la

È tornata la primavera C’è profumo di zagara e limoni Vedi che fortuna? La tua casa è qua Ma dimmi perché allora Mi prende sempre questa fottuta malinconia? La domenica la gente passeggia Ma a me non mi passa mai Sento Che mi sto perdendo Per essere contento Non mi basta il mare E non mi bastano Il sole, la piazza, la festa Sto cercando te Ma tu non passi mai Gioia Dove sei? Vieni e fatti abbracciare Perché resti nascosta nel fondo del mare? Gioia Lascia perdere Se non ci sei questa vita non sa di niente Non siamo nessuno, siamo solo gente E tutto se ne va Anche questa domenica E come il faro di Punta Secca Si spegne il sole a poco a poco La la la la La la La la la la La la la la la la Come stai? come sei? come va? cosa mi racconti? Mi sento abbandonato Come la Pineta di Chiaramonte Mi compro le sigarette al tabacchino Mi faccio biondo, la scuola mi fa schifo Mi sento solo e non lo dico Che mi vergogno Sento Che mi sto perdendo La mia casa è il mondo Ma non ho le chiavi E non mi bastano Il sole, la piazza, la festa Sto cercando te Ma tu non mi cerchi mai Gioia Dove sei? Vieni e fatti abbracciare Perché resti nascosta nel fondo del mare? Gioia Lascia perdere Se non ci sei questa vita non sa di niente Non siamo nessuno, siamo solo gente E tutto se ne va Anche questa domenica E come il faro di Punta Secca Si spegne il sole a poco a poco La la la la La la La la la la La la la la la la la

Spring has come back There’s the smell of orange blossom and lemons Look what luck Your home is here But tell me why then This fucking sadness always gets me On Sunday people walk around But for me it never goes away I feel That I’m losing myself To be happy The sea is not enough for me And it’s not enough The sun, the square, the party I’m looking for you But you never pass by Joy Where are you Come and let yourself be held Why do you stay hidden at the bottom of the sea Joy Let it go If you’re not here this life means nothing We’re nobody, we’re just people And everything slips away Even this Sunday And like the lighthouse of Punta Secca The sun goes out little by little La la la la La la La la la la La la la la la la How are you, how are you, how’s it going, what do you tell me I feel abandoned Like the Chiaramonte pinewood I buy myself cigarettes at the tobacconist’s I dye my hair blond, school makes me sick I feel alone and I don’t say it Because I’m ashamed I feel That I’m losing myself My home is the world But I don’t have the keys And it’s not enough The sun, the square, the party I’m looking for you But you never find me Joy Where are you Come and let yourself be held Why do you stay hidden at the bottom of the sea Joy Let it go If you’re not here this life means nothing We’re nobody, we’re just people And everything slips away Even this Sunday And like the lighthouse of Punta Secca The sun goes out little by little La la la la La la La la la la La la la la la la la

Volvió la primavera Hay perfume de azahar y limón Ves qué fortuna? Tu casa está aquí Pero dime entonces por qué Siempre me agarra esta jodida melancolía? El domingo la gente pasea Pero a mí no me pasa nunca Siento Que me estoy perdiendo Para estar contento No me basta el mar Y no me basta El sol, la plaza, la fiesta Estoy buscándote Pero tú nunca pasas Alegría Dónde estás? Ven y déjate abrazar Por qué te quedas escondida en el fondo del mar? Alegría Déjalo estar Si tú no estás esta vida no sabe de nada No somos nadie, somos solo gente Y todo se nos va También este domingo Y como el faro de Punta Secca El sol se apaga de a poco, de a poco La la la la La la La la la la La la la la la la Cómo estás? cómo te va? qué me cuentas? Me siento abandonado Como la Pineta de Chiaramonte Me compro cigarrillos en el kiosco Me hago rubio, la escuela me da asco Me siento solo y no lo digo Porque me da vergüenza Siento Que me estoy perdiendo Mi casa es el mundo Pero no tengo las llaves Y no me basta El sol, la plaza, la fiesta Estoy buscándote Pero tú nunca me encuentras Alegría Dónde estás? Ven y déjate abrazar Por qué te quedas escondida en el fondo del mar? Alegría Déjalo estar Si tú no estás esta vida no sabe de nada No somos nadie, somos solo gente Y todo se nos va También este domingo Y como el faro de Punta Secca El sol se apaga de a poco, de a poco La la la la La la La la la la La la la la la la la

A primavera voltou, Há cheiro de flor de laranjeira e limões. Vês que sorte? A tua casa é aqui. Mas então diz-me por quê Me pega sempre esta maldita melancolia. Aos domingos as pessoas passeiam, Mas para mim nunca passa. Sinto que estou a perder-me. Para ser feliz não me basta o mar, Não me basta a luz, Não me basta esta ilha inteira. Estou à tua procura, Mas tu nunca passas. Alegria, onde estás? Vem, deixa-te abraçar. Porque ficas escondida no fundo do mar? Alegria, deixa estar: Se não estás, esta vida não sabe a nada. Não somos ninguém, somos só gente, E tudo vai embora, Também este domingo, E como o farol de Punta Secca O sol apaga-se pouco a pouco. La la la la, la la. Como estás? Como és? Como vai? O que me contas? Sinto-me abandonado Como a Pineta de Chiaramonte. Compro cigarros na tabacaria, Pinto o cabelo de louro, a escola dá-me nojo, Sinto-me só e não o digo, Porque tenho vergonha. Sinto que estou a perder-me: A minha casa é o mundo, Mas não tenho as chaves. E não me bastam O sol, a praça, a festa. Estou à tua procura, Mas tu nunca me procuras. Alegria, onde estás? Vem, deixa-te abraçar. Porque ficas escondida no fundo do mar? Alegria, deixa estar: Se não estás, esta vida não sabe a nada. Não somos ninguém, somos só gente, E tudo vai embora, Também este domingo, E como o farol de Punta Secca O sol apaga-se pouco a pouco. La la la la, La la, La la la la, La la la la la la.

Le printemps est revenu, Il y a une odeur de fleur d’oranger et de citrons. Tu vois quelle chance ? Ta maison est ici. Mais dis-moi pourquoi Cette maudite mélancolie me prend toujours. Le dimanche les gens se promènent, Mais pour moi ça ne passe jamais. Je sens que je me perds. Pour être heureux, la mer ne me suffit pas, La lumière ne me suffit pas, Toute cette île ne me suffit pas. Je te cherche, Mais tu ne passes jamais. Joie, où es-tu ? Viens, laisse-toi embrasser. Pourquoi restes-tu cachée au fond de la mer ? Joie, laisse tomber : Sans toi cette vie n'a aucun goût. Nous ne sommes personne, nous ne sommes que des gens, Et tout s'en va, Ce dimanche aussi, Et comme le phare de Punta Secca Le soleil s'éteint peu à peu. La la la la, la la. Comment vas-tu ? Comment es-tu ? Qu'est-ce que tu me racontes ? Je me sens abandonné Comme la pinède de Chiaramonte. J'achète mes cigarettes au tabac, Je me teins en blond, l'école me dégoûte, Je me sens seul et je ne le dis pas, Parce que j'ai honte. Je sens que je me perds : Ma maison c'est le monde, Mais je n'ai pas les clés. Et le soleil, la place, la fête Ne me suffisent pas. Je te cherche, Mais toi, tu ne me cherches jamais. Joie, où es-tu ? Viens, laisse-toi embrasser. Pourquoi restes-tu cachée au fond de la mer ? Joie, laisse tomber : Sans toi cette vie n'a aucun goût. Nous ne sommes personne, nous ne sommes que des gens, Et tout s'en va, Ce dimanche aussi, Et comme le phare de Punta Secca Le soleil s'éteint peu à peu. La la la la, La la, La la la la, La la la la la la.

Der Frühling ist zurückgekehrt, Es riecht nach Orangenblüten und Zitronen. Siehst du, was für ein Glück? Dein Zuhause ist hier. Aber sag mir, warum Mich immer diese verdammte Melancholie packt. Sonntags gehen die Leute spazieren, Doch bei mir geht sie nie vorbei. Ich spüre, dass ich mich verliere. Um glücklich zu sein, reicht mir das Meer nicht, Das Licht reicht mir nicht, Diese ganze Insel reicht mir nicht. Ich suche dich, Doch du kommst nie vorbei. Freude, wo bist du? Komm, lass dich umarmen. Warum bleibst du versteckt auf dem Grund des Meeres? Freude, lass gut sein: Ohne dich schmeckt dieses Leben nach nichts. Wir sind niemand, wir sind nur Leute, Und alles geht vorbei, Auch dieser Sonntag, Und wie der Leuchtturm von Punta Secca Erlischt die Sonne nach und nach. La la la la, la la. Wie geht's dir? Wie bist du? Was erzählst du mir? Ich fühle mich verlassen Wie der Pinienwald von Chiaramonte. Ich kaufe mir Zigaretten am Kiosk, Färbe mir die Haare blond, die Schule ekelt mich an, Ich fühle mich allein und sage es nicht, Weil ich mich schäme. Ich spüre, dass ich mich verliere: Mein Zuhause ist die Welt, Doch ich habe keine Schlüssel. Und die Sonne, der Platz, das Fest Reichen mir nicht. Ich suche dich, Doch du suchst mich nie. Freude, wo bist du? Komm, lass dich umarmen. Warum bleibst du versteckt auf dem Grund des Meeres? Freude, lass gut sein: Ohne dich schmeckt dieses Leben nach nichts. Wir sind niemand, wir sind nur Leute, Und alles geht vorbei, Auch dieser Sonntag, Und wie der Leuchtturm von Punta Secca Erlischt die Sonne nach und nach. La la la la, La la, La la la la, La la la la la la.

春天回来了， 空气里有橙花和柠檬的香味。 你看，多幸运， 你的家就在这里。 可你告诉我，为什么 这该死的忧伤总是抓住我？ 星期天人们出去散步， 可它在我这里从不经过。 我感觉自己正在迷失。 想要快乐，海还不够， 光还不够， 整座岛也不够。 我在寻找你， 可你从不经过。 快乐，你在哪里？ 来吧，让我抱抱你。 你为什么藏在海的深处？ 快乐，算了吧： 没有你，这一生没有任何味道。 我们谁也不是，只是普通人， 而一切都会过去， 这个星期天也一样， 像蓬塔塞卡的灯塔， 太阳一点一点熄灭。 啦啦啦啦，啦啦。 你好吗？你怎么样？有什么要告诉我的？ 我觉得被抛弃了， 像基亚拉蒙泰的松林。 我在烟草店买烟， 把头发染成金色，学校让我恶心， 我觉得孤独，却不说出口， 因为我害羞。 我感觉自己正在迷失： 世界是我的家， 可我没有钥匙。 太阳、广场、节日， 都不够。 我在寻找你， 可你从不来找我。 快乐，你在哪里？ 来吧，让我抱抱你。 你为什么藏在海的深处？ 快乐，算了吧： 没有你，这一生没有任何味道。 我们谁也不是，只是普通人， 而一切都会过去， 这个星期天也一样， 像蓬塔塞卡的灯塔， 太阳一点一点熄灭。 啦啦啦啦， 啦啦， 啦啦啦啦， 啦啦啦啦啦啦。

عاد الربيع، ورائحة زهر البرتقال والليمون في الهواء. أترى كم نحن محظوظون؟ بيتك هنا. لكن قل لي لماذا تقبض عليّ هذه الكآبة اللعينة دائمًا. في الأحد يتمشّى الناس، أما عندي فهي لا تمر أبدًا. أشعر أنني أضيع. لكي أكون سعيدًا لا يكفيني البحر، ولا يكفيني الضوء، ولا تكفيني الجزيرة كلها. أبحث عنك، لكنك لا تمرين أبدًا. يا بهجة، أين أنتِ؟ تعالي ودعيني أعانقك. لماذا تبقين مختبئة في قاع البحر؟ يا بهجة، دعكِ من هذا: من دونك لا طعم لهذه الحياة. لسنا أحدًا، نحن مجرد ناس، وكل شيء يمضي، وهذا الأحد أيضًا، ومثل منارة بونتا سيكا تنطفئ الشمس شيئًا فشيئًا. لا لا لا لا، لا لا. كيف حالك؟ كيف أنت؟ ماذا تحكين لي؟ أشعر أنني مهجور مثل غابة صنوبر كيارامونتي. أشتري السجائر من الكشك، أصبغ شعري أشقر، والمدرسة تقرفني، أشعر بالوحدة ولا أقول ذلك، لأنني أخجل. أشعر أنني أضيع: بيتي هو العالم، لكنني لا أملك المفاتيح. والشمس والساحة والعيد لا تكفيني. أبحث عنك، لكنك لا تبحثين عني أبدًا. يا بهجة، أين أنتِ؟ تعالي ودعيني أعانقك. لماذا تبقين مختبئة في قاع البحر؟ يا بهجة، دعكِ من هذا: من دونك لا طعم لهذه الحياة. لسنا أحدًا، نحن مجرد ناس، وكل شيء يمضي، وهذا الأحد أيضًا، ومثل منارة بونتا سيكا تنطفئ الشمس شيئًا فشيئًا. لا لا لا لا، لا لا، لا لا لا لا، لا لا لا لا لا لا.

वसंत लौट आया है, संतरे के फूलों और नींबुओं की खुशबू है। देखो, कैसी किस्मत है, तुम्हारा घर यहीं है। पर बताओ क्यों यह कमबख़्त उदासी हमेशा मुझे पकड़ लेती है। रविवार को लोग टहलते हैं, पर मेरे भीतर यह कभी नहीं गुजरती। मुझे लगता है मैं खो रहा हूँ। खुश होने के लिए समुद्र काफ़ी नहीं, रोशनी काफ़ी नहीं, पूरी यह द्वीप भी काफ़ी नहीं। मैं तुम्हें ढूँढ रहा हूँ, पर तुम कभी नहीं गुजरतीं। खुशी, तुम कहाँ हो? आओ, गले लग जाओ। समुद्र की गहराई में क्यों छिपी रहती हो? खुशी, जाने दो: तुम्हारे बिना इस जीवन का कोई स्वाद नहीं। हम कोई नहीं हैं, बस आम लोग हैं, और सब कुछ चला जाता है, यह रविवार भी, और पुंता सेक्का के प्रकाश-स्तंभ की तरह सूरज धीरे-धीरे बुझ जाता है। ला ला ला ला, ला ला। कैसी हो? कैसी लगती हो? क्या हाल है? क्या सुनाओगी? मैं खुद को छोड़ा हुआ महसूस करता हूँ, कियारामोंते के देवदार-वन की तरह। तंबाकू की दुकान से सिगरेट खरीदता हूँ, बाल सुनहरे रंग लेता हूँ, स्कूल से नफ़रत है, अकेला महसूस करता हूँ और कहता नहीं, क्योंकि शर्म आती है। मुझे लगता है मैं खो रहा हूँ: दुनिया मेरा घर है, पर मेरे पास चाबियाँ नहीं। और सूरज, चौक, उत्सव, काफ़ी नहीं हैं। मैं तुम्हें ढूँढ रहा हूँ, पर तुम मुझे कभी नहीं ढूँढतीं। खुशी, तुम कहाँ हो? आओ, गले लग जाओ। समुद्र की गहराई में क्यों छिपी रहती हो? खुशी, जाने दो: तुम्हारे बिना इस जीवन का कोई स्वाद नहीं। हम कोई नहीं हैं, बस आम लोग हैं, और सब कुछ चला जाता है, यह रविवार भी, और पुंता सेक्का के प्रकाश-स्तंभ की तरह सूरज धीरे-धीरे बुझ जाता है। ला ला ला ला, ला ला, ला ला ला ला, ला ला ला ला ला ला।

Iu chistu vuogghiu siri A 'uci 'i cu n'avi vuci A 'uci rei figghi suli, rei viecci, rei muti I cani pazzi comu a mia Signuri, rammi a fozza E scugna sta canazza Co suli, co vientu, co fancu, co scantu Fammi viagghiari, fammi viagghiari Nascii ni sta terra ca mi fici e mi sfici Unni a megghiu parola è chidda ca nun si rici 'stu sancu è arabu, spagnolu, francisi Mi fa sautari all'aria comu u Ghioia ri Scicli E sbannu, e m'arricuogghiu, tuonnu e pattu Fazzu a vita i nu zannu, zannu Zannu Curri curri cumpagnu Zannu A to casa è pieri pieri Unni nun ci su' patruna e banneri 'stu cori è n'cani saravagghiu Lassati annacari 'nti li vini di lu munnu Nta st'isula si nasci suli comu lupi Idda è a pupara e niautri i pupi, sulu i pupi U suli nun s'astuta, u mari mancia e sputa U riaulu è mutu e u cielu nunn'ascuta Mancu a mia, a mia Si susi u vientu e na so uci sientu n'viecciu ca vannia, Maria Maria 'sta terra è u primu ranni amuri ch'aj a lassari 'i cca fujunu tutti, macari iu Nun t'o scuddari ri unni veni, ciatu miu Sancu mistu, sempri u stissu Siemu stranieri ca nascierru n'facci o mari E canciu, 'nzirtu e sbagghiu, crisciu sulu si viagghiu Fazzu a vita i nu zannu Zannu Curri curri, cumpagnu Zannu A to casa è pieri pieri Unni nun ci sù patruna e banneri 'stu cori è n'cani saravagghiu Lassati annacari 'nti li vini di lu munnu Cantu a memoria do me populu I cincu jonna ra repubblica ri Commisu L'autra Rausa ra gghenti ri l'anni vinti A storia scritta pi manu i Maria Occhipinti Picchì nun si parti senza na storia Nunn'è pi vantu, nunn'è pi gloria Nu cori nivuru ch'a natu liberu Nun'o po' firmari, nunn'o po' ncagghiari Oh eh oh eh oh Cancia u munnu, ma canciari u mari nun si pò, no Oh eh oh eh oh Siemu linninedi, nun ni stancamu mai ri viagghari Matri bedda, vaddimi tu e vadda u me viagghiu È a priera i nu zannu, zannu Zannu Curri curri, cumpagnu Zannu A to casa è pieri pieri Unni nun ci su' patruna e banneri 'stu cori è n'cani saravagghiu Fammi canusciri cu sugnu 'intra li vini ri lu munnu

Io questo voglio essere La voce di chi non ha voce La voce dei figli soli, dei vecchi, dei muti Dei cani pazzi come me Signore, dammi la forza E sciogli questa noia Col sole, col vento, col fango, con la paura Fammi viaggiare, fammi viaggiare Sono nato in questa terra che mi ha fatto e disfatto Dove la parola migliore è quella che non si dice Questo sangue è arabo, spagnolo, francese Mi fa saltare in aria come il Gioia di Scicli E mi perdo, e mi ritrovo, torno e parto Faccio la vita di uno zingaro Zingaro Corri corri compagno Zingaro La tua casa è in cammino Dove non ci sono padroni né bandiere Questo cuore è un cane selvatico Lasciati cullare fra le vene del mondo Su quest’isola si nasce soli come lupi Lei è la pupara e noi le marionette, solo marionette Il sole non si spegne, il mare inghiotte e risputa Il diavolo è muto e il cielo non ascolta Nemmeno me, nemmeno me Si alza il vento e nella sua voce sento un vecchio che grida: Maria Maria Questa terra è il primo grande amore che devi lasciare Da qui scappano tutti, anche io Non dimenticare da dove vieni, respiro mio Sangue misto, sempre lo stesso Siamo stranieri nati davanti al mare E cambio, indovino e sbaglio, cresco solo se viaggio Faccio la vita di uno zingaro Zingaro Corri corri, compagno Zingaro La tua casa è in cammino Dove non ci sono padroni né bandiere Questo cuore è un cane selvatico Lasciati cullare tra le vene del mondo Canto la memoria del mio popolo I cinque giorni della repubblica di Comiso L’altra Ragusa della gente degli anni Venti La storia scritta dalla mano di Maria Occhipinti Perché non si parte senza una storia Non è per vanità, non è per gloria Un cuore nero che è nato libero Non lo puoi fermare, non lo puoi ingabbiare Oh eh oh eh oh Cambia il mondo, ma cambiare il mare non si può, no Oh eh oh eh oh Siamo rondini, non ci stanchiamo mai di viaggiare Madre bella, guardami tu e guarda il mio viaggio È la preghiera di uno zingaro Zingaro Corri corri, compagno Zingaro La tua casa è in cammino Dove non ci sono padroni né bandiere Questo cuore è un cane selvatico Fammi conoscere chi sono dentro le vene del mondo

This is what I want to be The voice of those who have no voice The voice of lonely children, of the old, of the mute Of wild dogs like me Lord, give me strength And send this boredom away With the sun, with the wind, with mud, with fear Let me travel, let me travel I was born in this land that made me and unmade me Where the best words are the ones left unsaid This blood is Arab, Spanish, French It makes me burst like the Gioia of Scicli And I break apart, and I gather myself, I thunder and I leave I live the life of a gypsy A gypsy Run run, my friend Gypsy Your home is the road Where there are no masters or flags This heart is a wild dog Let yourself be rocked inside the veins of the world On this island we’re born alone like wolves She is the puppeteer and we are the puppets, only puppets The sun doesn’t go out, the sea swallows and spits out The devil is mute and the sky doesn’t listen Not even to me, not even to me The wind rises and in its voice I hear an old man shouting: Maria, Maria This land is the first great love you must leave Everyone runs away from here, even me Don’t forget where you come from, my breath Mixed blood, always the same We are strangers born facing the sea And I change, I guess right and wrong, I grow only if I travel I live the life of a gypsy Gypsy Run run, my friend Gypsy Your home is the road Where there are no masters or flags This heart is a wild dog Let yourself be rocked inside the veins of the world I sing the memory of my people The five days of the Republic of Comiso The other Ragusa of the people of the twenties The history written by the hand of Maria Occhipinti Because you don’t leave without a story It’s not for vanity, it’s not for glory A black heart that was born free You can’t stop it, you can’t cage it Oh eh oh eh oh The world changes, but you cannot change the sea, no Oh eh oh eh oh We are swallows, we never get tired of travelling Beautiful mother, look at me and look at my journey It is the prayer of a gypsy Gypsy Run run, my friend Gypsy Your home is the road Where there are no masters or flags This heart is a wild dog Let me know who I am inside the veins of the world

Yo esto quiero ser La voz de quien no tiene voz La voz de los hijos solos, de los viejos, de los mudos De los perros locos como yo Señor, dame fuerza Y suelta este aburrimiento Con el sol, con el viento, con el barro, con el miedo Hazme viajar, hazme viajar Nací en esta tierra que me hizo y me deshizo Donde la mejor palabra es la que no se dice Esta sangre es árabe, española, francesa Me hace estallar como el Gioia de Scicli Y me pierdo, y me encuentro, vuelvo y parto Vivo la vida de un gitano Gitano Corre corre, compañero Gitano Tu casa está en el camino Donde no hay patrones ni banderas Este corazón es un perro salvaje Déjate mecer entre las venas del mundo En esta isla se nace solo, como lobos Ella es la titiritera y nosotros los muñecos, solo muñecos El sol no se apaga, el mar traga y escupe El diablo es mudo y el cielo no escucha Ni siquiera a mí, ni siquiera a mí Se levanta el viento y en su voz escucho a un viejo gritar: María María Esta tierra es el primer gran amor que tienes que dejar De aquí huyen todos, yo también No olvides de dónde vienes, mi aliento Sangre mezclada, siempre la misma Somos extranjeros nacidos frente al mar Y cambio, acierto y me equivoco, crezco solo si viajo Vivo la vida de un gitano Gitano Corre corre, compañero Gitano Tu casa está en el camino Donde no hay patrones ni banderas Este corazón es un perro salvaje Déjate mecer entre las venas del mundo Canto la memoria de mi pueblo Los cinco días de la república de Comiso La otra Ragusa de la gente de los años veinte La historia escrita por la mano de Maria Occhipinti Porque no se parte sin una historia No es por vanidad, no es por gloria Un corazón negro que nació libre No lo puedes detener, no lo puedes encerrar Oh eh oh eh oh Cambia el mundo, pero cambiar el mar no se puede, no Oh eh oh eh oh Somos golondrinas, no nos cansamos nunca de viajar Madre bella, mírame tú y mira mi viaje Es la oración de un gitano Gitano Corre corre, compañero Gitano Tu casa está en el camino Donde no hay patrones ni banderas Este corazón es un perro salvaje Hazme conocer quién soy dentro de las venas del mundo

É isto que eu quero ser: A voz de quem não tem voz, A voz dos filhos sozinhos, dos velhos, dos mudos, Dos cães loucos como eu. Senhor, dá-me força E dissolve este tédio Com o sol, o vento, a lama e o medo. Faz-me viajar, faz-me viajar. Nasci nesta terra que me fez e me desfez, Onde a melhor palavra é a que não se diz. Este sangue é árabe, espanhol, francês; Faz-me saltar no ar como pólvora. E perco-me, e reencontro-me, volto e parto: Faço a vida de um cigano. Cigano, Corre, corre, companheiro. Cigano, A tua casa está a caminho, Onde não há patrões nem bandeiras. Este coração é um cão selvagem: Deixa-te embalar entre as veias do mundo. Nesta ilha nasce-se só como os lobos, Ela é a titereira e nós as marionetas, só marionetas. O sol não se apaga, o mar engole e cospe, O diabo é mudo e o céu não escuta, Nem a mim, nem a mim. Levanta-se o vento e na sua voz ouço um velho gritar: Maria, Maria. Esta terra é o primeiro grande amor que tens de deixar. Daqui fogem todos, eu também. Não esqueças de onde vens, respiro meu. Sangue misto, sempre o mesmo: Somos estrangeiros nascidos diante do mar. E mudo, adivinho e erro, só cresço se viajo: Faço a vida de um cigano. Cigano, Corre, corre, companheiro. Cigano, A tua casa está a caminho, Onde não há patrões nem bandeiras. Este coração é um cão selvagem: Deixa-te embalar entre as veias do mundo. Canto a memória do meu povo, Os cinco dias da república de Comiso, A outra Ragusa da gente dos anos vinte, A história escrita pela mão de Maria Occhipinti. Porque não se parte sem uma história, Não é por vaidade, não é por glória: Um coração negro que nasceu livre Não o podes parar, não o podes engaiolar. Oh eh oh eh oh, Muda o mundo, mas mudar o mar não se pode, não. Oh eh oh eh oh, Somos andorinhas, nunca nos cansamos de viajar. Mãe linda, olha por mim e olha a minha viagem: É a oração de um cigano. Cigano, Corre, corre, companheiro. Cigano, A tua casa está a caminho, Onde não há patrões nem bandeiras. Este coração é um cão selvagem: Faz-me conhecer quem sou dentro das veias do mundo.

Voilà ce que je veux être : La voix de ceux qui n’ont pas de voix, La voix des enfants seuls, des vieux, des muets, Des chiens fous comme moi. Seigneur, donne-moi la force Et défais cet ennui Avec le soleil, le vent, la boue et la peur. Fais-moi voyager, fais-moi voyager. Je suis né dans cette terre qui m’a fait et défait, Où le meilleur mot est celui qu’on ne dit pas. Ce sang est arabe, espagnol, français ; Il me fait sauter en l’air comme de la poudre. Et je me perds, et je me retrouve, je reviens et je pars : Je fais la vie d'un tzigane. Tzigane, Cours, cours, compagnon. Tzigane, Ta maison est en chemin, Là où il n'y a ni maîtres ni drapeaux. Ce cœur est un chien sauvage : Laisse-toi bercer entre les veines du monde. Sur cette île on naît seuls comme des loups, Elle est la marionnettiste et nous les marionnettes, rien que des marionnettes. Le soleil ne s'éteint pas, la mer avale et recrache, Le diable est muet et le ciel n'écoute pas, Pas même moi, pas même moi. Le vent se lève et dans sa voix j'entends un vieil homme crier : Maria, Maria. Cette terre est le premier grand amour qu'il faut quitter. D'ici tout le monde s'enfuit, moi aussi. N'oublie pas d'où tu viens, mon souffle. Sang mêlé, toujours le même : Nous sommes des étrangers nés face à la mer. Et je change, je devine et je me trompe, je ne grandis qu'en voyageant : Je fais la vie d'un tzigane. Tzigane, Cours, cours, compagnon. Tzigane, Ta maison est en chemin, Là où il n'y a ni maîtres ni drapeaux. Ce cœur est un chien sauvage : Laisse-toi bercer entre les veines du monde. Je chante la mémoire de mon peuple, Les cinq jours de la république de Comiso, L'autre Raguse des gens des années vingt, L'histoire écrite de la main de Maria Occhipinti. Parce qu'on ne part pas sans une histoire, Ce n'est pas par vanité, ce n'est pas pour la gloire : Un cœur noir né libre, Tu ne peux pas l'arrêter, tu ne peux pas l'enfermer. Oh eh oh eh oh, Le monde change, mais changer la mer, on ne peut pas, non. Oh eh oh eh oh, Nous sommes des hirondelles, jamais fatiguées de voyager. Belle mère, regarde-moi et regarde mon voyage : C'est la prière d'un tzigane. Tzigane, Cours, cours, compagnon. Tzigane, Ta maison est en chemin, Là où il n'y a ni maîtres ni drapeaux. Ce cœur est un chien sauvage : Fais-moi connaître qui je suis dans les veines du monde.

Das will ich sein: Die Stimme derer, die keine Stimme haben, Die Stimme einsamer Kinder, alter Menschen, der Stummen, Der verrückten Hunde wie ich. Herr, gib mir Kraft Und löse diese Langeweile auf Mit Sonne, Wind, Schlamm und Angst. Lass mich reisen, lass mich reisen. Ich wurde in diesem Land geboren, das mich gemacht und zerstört hat, Wo das beste Wort das ist, das man nicht sagt. Dieses Blut ist arabisch, spanisch, französisch; Es lässt mich in die Luft springen wie Pulver. Und ich verliere mich und finde mich wieder, ich kehre zurück und breche auf: Ich lebe das Leben eines Vagabunden. Vagabund, Lauf, lauf, Gefährte. Vagabund, Dein Zuhause ist unterwegs, Dort, wo es keine Herren und keine Fahnen gibt. Dieses Herz ist ein wilder Hund: Lass dich wiegen in den Adern der Welt. Auf dieser Insel wird man einsam geboren wie die Wölfe, Sie ist die Puppenspielerin und wir die Marionetten, nur Marionetten. Die Sonne erlischt nicht, das Meer verschluckt und spuckt wieder aus, Der Teufel ist stumm und der Himmel hört nicht zu, Nicht einmal mir, nicht einmal mir. Der Wind erhebt sich, und in seiner Stimme höre ich einen Alten schreien: Maria, Maria. Dieses Land ist die erste große Liebe, die du verlassen musst. Von hier fliehen alle, auch ich. Vergiss nicht, woher du kommst, mein Atem. Gemischtes Blut, immer dasselbe: Wir sind Fremde, geboren vor dem Meer. Und ich ändere mich, ich rate und irre, ich wachse nur, wenn ich reise: Ich lebe das Leben eines Vagabunden. Vagabund, Lauf, lauf, Gefährte. Vagabund, Dein Zuhause ist unterwegs, Dort, wo es keine Herren und keine Fahnen gibt. Dieses Herz ist ein wilder Hund: Lass dich wiegen in den Adern der Welt. Ich singe das Gedächtnis meines Volkes, Die fünf Tage der Republik von Comiso, Das andere Ragusa der Menschen der Zwanzigerjahre, Die Geschichte, geschrieben von der Hand der Maria Occhipinti. Denn man bricht nicht auf ohne eine Geschichte, Nicht aus Eitelkeit, nicht für den Ruhm: Ein schwarzes Herz, das frei geboren wurde, Kannst du nicht aufhalten, kannst du nicht einsperren. Oh eh oh eh oh, Die Welt ändert sich, doch das Meer kann man nicht ändern, nein. Oh eh oh eh oh, Wir sind Schwalben, wir werden des Reisens nie müde. Schöne Mutter, schau auf mich und schau auf meine Reise: Es ist das Gebet eines Vagabunden. Vagabund, Lauf, lauf, Gefährte. Vagabund, Dein Zuhause ist unterwegs, Dort, wo es keine Herren und keine Fahnen gibt. Dieses Herz ist ein wilder Hund: Lass mich erkennen, wer ich bin, in den Adern der Welt.

我想成为这个： 没有声音的人的声音， 孤独孩子、老人、沉默者的声音， 像我一样疯狂的狗的声音。 主啊，给我力量， 用太阳、风、泥土和恐惧 解开这份无聊。 让我旅行，让我旅行。 我出生在这片土地， 它塑造我，也拆散我。 在这里，最好的话 往往是不说出口的话。 这血里有阿拉伯、西班牙、法国， 它让我像火药一样炸向天空。 我迷失，又找回自己，我回来，又出发： 我过着吉普赛人的生活。 吉普赛人， 跑吧，跑吧，伙伴。 吉普赛人， 你的家在路上， 那里没有主人，也没有旗帜。 这颗心是一条野狗： 让自己在世界的血管里摇晃入睡。 在这座岛上，人生来就像狼一样孤独， 她是提线人，我们是木偶，只是木偶。 太阳不熄灭，大海吞下又吐出， 魔鬼是哑巴，天空不倾听， 连我也不听，连我也不听。 风起了，在风的声音里我听见一个老人喊：玛利亚，玛利亚。 这片土地是你必须离开的第一场伟大爱情。 所有人都从这里逃走，我也一样。 别忘记你从哪里来，我的呼吸。 混合的血，始终是同一种血： 我们是出生在海前的异乡人。 我改变，我猜测，我犯错，只有旅行才让我成长： 我过着吉普赛人的生活。 吉普赛人， 跑吧，跑吧，伙伴。 吉普赛人， 你的家在路上， 那里没有主人，也没有旗帜。 这颗心是一条野狗： 让自己在世界的血管里摇晃入睡。 我歌唱我的人民的记忆， 科米索共和国的那五天， 二十年代人们的另一个拉古萨， 玛利亚·奥基平蒂亲手写下的历史。 因为没有故事就不能出发， 不是为了虚荣，不是为了荣耀： 一颗生来自由的黑色的心， 你拦不住它，也关不住它。 噢 嘿 噢 嘿 噢， 世界在变，可大海没法改变，不能。 噢 嘿 噢 嘿 噢， 我们是燕子，永远不知疲倦地旅行。 美丽的母亲，看着我，看着我的旅程： 这是一个吉普赛人的祈祷。 吉普赛人， 跑吧，跑吧，伙伴。 吉普赛人， 你的家在路上， 那里没有主人，也没有旗帜。 这颗心是一条野狗： 让我在世界的血管里认识我是谁。

هذا ما أريد أن أكونه: صوت من لا صوت لهم، صوت الأبناء الوحيدين، والشيوخ، والخرس، والكلاب المجنونة مثلي. يا رب، أعطني القوة وحلّ هذا الملل بالشمس والريح والطين والخوف. اجعلني أسافر، اجعلني أسافر. ولدت في هذه الأرض التي صنعتني وهدمتني، حيث أفضل كلمة هي التي لا تُقال. هذا الدم عربي وإسباني وفرنسي؛ يفجرني في الهواء مثل البارود. وأضيع، وأجد نفسي من جديد، أعود وأرحل: أعيش حياة غجريّ. أيها الغجري، اركض، اركض يا رفيقي. أيها الغجري، بيتك على الطريق، حيث لا أسياد ولا رايات. هذا القلب كلب بريّ: دعه يتهادى بين عروق العالم. في هذه الجزيرة نولد وحيدين كالذئاب، هي محرّكة الدمى ونحن الدمى، مجرد دمى. الشمس لا تنطفئ، والبحر يبتلع ثم يبصق، والشيطان أبكم والسماء لا تصغي، ولا حتى إليّ، ولا حتى إليّ. تهبّ الريح وفي صوتها أسمع عجوزًا يصرخ: ماريا، ماريا. هذه الأرض هي الحب الكبير الأول الذي عليك أن تتركه. من هنا يهرب الجميع، وأنا أيضًا. لا تنسَ من أين أتيت، يا نَفَسي. دم مختلط، هو نفسه دائمًا: نحن غرباء وُلدنا أمام البحر. وأتغيّر، أحزر وأخطئ، ولا أكبر إلا بالسفر: أعيش حياة غجريّ. أيها الغجري، اركض، اركض يا رفيقي. أيها الغجري، بيتك على الطريق، حيث لا أسياد ولا رايات. هذا القلب كلب بريّ: دعه يتهادى بين عروق العالم. أغني ذاكرة شعبي، أيام جمهورية كوميزو الخمسة، وراغوزا الأخرى، راغوزا أهل العشرينيات، والتاريخ الذي كتبته يد ماريا أوكيبينتي. لأن المرء لا يرحل بلا حكاية، ليس غرورًا ولا طلبًا للمجد: قلب أسود وُلد حرًّا لا يمكنك إيقافه ولا حبسه في قفص. أوه إيه أوه إيه أوه، يتغيّر العالم، أما البحر فلا يتغيّر، لا. أوه إيه أوه إيه أوه، نحن سنونوات، لا نتعب من السفر أبدًا. أمي الجميلة، انظري إليّ وانظري إلى رحلتي: إنها صلاة غجريّ. أيها الغجري، اركض، اركض يا رفيقي. أيها الغجري، بيتك على الطريق، حيث لا أسياد ولا رايات. هذا القلب كلب بريّ: عرّفني من أنا بين عروق العالم.

मैं यही होना चाहता हूँ: उनकी आवाज़ जिनकी कोई आवाज़ नहीं, अकेले बच्चों की, बूढ़ों की, गूंगों की आवाज़, मेरी तरह पागल कुत्तों की आवाज़। प्रभु, मुझे शक्ति दो, इस ऊब को खोल दो सूरज, हवा, कीचड़ और डर से। मुझे यात्रा कराओ, मुझे यात्रा कराओ। मैं इस धरती में पैदा हुआ जिसने मुझे बनाया और तोड़ा। जहाँ सबसे अच्छी बात वही है जो कही नहीं जाती। यह खून अरबी है, स्पेनी है, फ़्रांसीसी है; मुझे बारूद की तरह हवा में उड़ा देता है। मैं खोता हूँ, फिर खुद को पा लेता हूँ, लौटता हूँ और निकल पड़ता हूँ: मैं बंजारे की ज़िंदगी जीता हूँ। बंजारे, दौड़ो, दौड़ो, साथी। बंजारे, तुम्हारा घर रास्ते में है, जहाँ न मालिक हैं, न झंडे। यह दिल एक जंगली कुत्ता है: खुद को दुनिया की नसों में झूलने दो। इस द्वीप पर इंसान भेड़ियों की तरह अकेला जन्म लेता है, वह कठपुतली चलाने वाली है और हम कठपुतलियाँ, बस कठपुतलियाँ। सूरज बुझता नहीं, समुद्र निगलता है और उगल देता है, शैतान गूंगा है और आसमान सुनता नहीं, मुझे भी नहीं, मुझे भी नहीं। हवा उठती है और उसकी आवाज़ में एक बूढ़ा चिल्लाता है: मारिया, मारिया। यह धरती पहला बड़ा प्यार है जिसे छोड़ना ही पड़ता है। यहाँ से सब भाग जाते हैं, मैं भी। मत भूलना तुम कहाँ से आए हो, मेरी साँस। मिला-जुला खून, हमेशा वही: हम समुद्र के सामने जन्मे परदेसी हैं। मैं बदलता हूँ, अंदाज़ा लगाता हूँ, गलती करता हूँ, सफ़र से ही बढ़ता हूँ: मैं बंजारे की ज़िंदगी जीता हूँ। बंजारे, दौड़ो, दौड़ो, साथी। बंजारे, तुम्हारा घर रास्ते में है, जहाँ न मालिक हैं, न झंडे। यह दिल एक जंगली कुत्ता है: खुद को दुनिया की नसों में झूलने दो। मैं अपने लोगों की याद गाता हूँ, कोमिसो गणराज्य के वे पाँच दिन, बीस के दशक के लोगों का दूसरा रागूसा, मारिया ओक्किपिन्ती के हाथ से लिखा इतिहास। क्योंकि बिना कहानी के कोई नहीं निकलता, न घमंड के लिए, न शोहरत के लिए: एक काला दिल जो आज़ाद पैदा हुआ, उसे न रोक सकते हो, न पिंजरे में बंद कर सकते हो। ओह एह ओह एह ओह, दुनिया बदलती है, पर समुद्र को बदला नहीं जा सकता, नहीं। ओह एह ओह एह ओह, हम अबाबीलें हैं, सफ़र से कभी नहीं थकतीं। सुंदर माँ, तुम मुझे देखो और मेरा सफ़र देखो: यह एक बंजारे की प्रार्थना है। बंजारे, दौड़ो, दौड़ो, साथी। बंजारे, तुम्हारा घर रास्ते में है, जहाँ न मालिक हैं, न झंडे। यह दिल एक जंगली कुत्ता है: दुनिया की नसों के भीतर मुझे बता दो मैं कौन हूँ।

U me sancu è blu È sancu ri mari Si veni a currenti Mi lassu puttari Mo nanna rici ca so nannu era figghiu ri n'principi e na cammarera Mi cunta ri quant'era bedda e ca duoppu la guerra nun c'era na lira Cu n'uovu facia pranzu e cena C'era a fami, si, chidda vera Però quannu a sientu cantari parissi ca nenti ci fici mai mali Nenti mai mai mai E all'ura ro tramuntu Cu sancu e fancu nei rinoccia Curria e criscia vaneddi vaneddi Fra parrini e caminanti Lignati, figghi e santi Si ciuru l'uocci 'a viru n'facci a mmia U me sancu è blu Sancu ri mari Si veni a currenti Mi lassu purtari U me sancu è blu È sancu ri mari Si veni a currenti Mi lassu purtari Mo nannu mi parra ri quann'era nicu e mi rici "truai na cassetta" A metti no televisuri, si pigghia u café e adduma na sigaretta Ci sugnu iu picciriddu a babbiari Siemu a Caltagghiruni, è Natali Se mi taliu n'facci mi pari ca finu a ssu tiempu nun mi fici mali Nenti mai mai mai U ciauru ri vía Zama All'uottu ri matina Mi fa pinzari o scantu rei carusi a scola Iu pattu pi Catania Pigghiu l'aereu e tonnu a casa, è stranu Ora ca a casa nunn'è cca U me sancu è blu È sancu ri mari Si veni a currenti mi Mi lassu puttari U me sancu è blu È sancu ri mari Si veni a currenti Mi lassu puttari U me sancu è blu È sancu ri mari Si nun mi peddu Nun mi sacciu truvari U me sancu è blu Sancu d'orienti Principi di tuttu E re di nenti

Il mio sangue è blu È sangue di mare Se viene la corrente Mi lascio portare Mia nonna dice che suo nonno era figlio di un principe e di una cameriera Mi racconta di quanto era bella e che dopo la guerra non c’era una lira Con un uovo faceva pranzo e cena C’era la fame, sì, quella vera Però quando la sento cantare sembrerebbe che niente le ha fatto mai male Niente mai mai mai E all’ora del tramonto Col sangue e il fango sulle ginocchia Correva e cresceva per le vanelle Tra preti e caminanti Legnate, figli e santi Se chiudo gli occhi la vedo di fronte a me Il mio sangue è blu Sangue di mare Se arriva la corrente Mi lascio portare Il mio sangue è blu È sangue di mare Se arriva la corrente Mi lascio portare Mio nonno mi parla di quando ero piccolo e mi dice “ho trovato una videocassetta” La mette nella televisione, si prende il caffè e accende una sigaretta Ci sono io da bambino che scherzo Siamo a Caltagirone, è Natale Se mi guardo in faccia mi sembra che fino a quel momento non mi abbia fatto male Niente mai mai mai Il profumo di via Zama Alle otto del mattino Mi fa pensare alla paura dei ragazzi a scuola Io parto per Catania Prendo l’aereo e torno a casa, è strano Ora che la casa non è qua Il mio sangue è blu È sangue di mare Se arriva la corrente Mi lascio portare Il mio sangue è blu È sangue di mare Se arriva la corrente Mi lascio portare Il mio sangue è blu È sangue di mare Se non mi perdo Non mi so trovare Il mio sangue è blu Sangue d’oriente Principe di tutto E re di niente

My blood is blue It's the blood of the sea When the current comes I let myself be carried My grandmother says her grandfather was the son of a prince and a maid She tells me how beautiful she was and how after the war there wasn’t a single coin With one egg she made lunch and dinner There was hunger, yes, the real kind But when I hear her sing it feels like nothing ever hurt her Nothing ever ever ever And at sunset With blood and mud on her knees She ran and grew up through the alleyways Among priests and wanderers Beatings, sons and saints If I close my eyes I see her right in front of me My blood is blue Sea blood When the current comes I let myself be carried My blood is blue It's the blood of the sea When the current comes I let myself be carried My grandfather tells me about when I was little and says “I found a videotape” He puts it in the TV, takes his coffee and lights a cigarette There I am as a child, playing We’re in Caltagirone, it’s Christmas If I look at my face it feels like nothing had hurt me up to that moment Nothing ever ever ever The smell of via Zama At eight in the morning Makes me think of the kids afraid on their way to school I leave for Catania I take the plane and return home, it’s strange Now that home is no longer here My blood is blue It's the blood of the sea When the current comes I let myself be carried My blood is blue It's sea blood When the current comes I let myself be carried My blood is blue It's the blood of the sea If I don’t lose myself I don’t know how to find myself My blood is blue Eastern blood Prince of everything And king of nothing

Mi sangre es azul Es sangre de mar Si llega la corriente Me dejo llevar Mi abuela dice que su abuelo era hijo de un príncipe y una sirvienta Me cuenta lo hermosa que era y que después de la guerra no había ni una moneda Con un huevo hacía almuerzo y cena Había hambre, sí, la de verdad Pero cuando la escucho cantar parece que nada le hizo nunca daño Nada, nunca nunca nunca Y a la hora del atardecer Con sangre y barro en las rodillas Corría y crecía por las callecitas Entre curas y caminantes Golpes, hijos y santos Si cierro los ojos la veo frente a mí Mi sangre es azul Sangre de mar Si llega la corriente Me dejo llevar Mi sangre es azul Es sangre de mar Si llega la corriente Me dejo llevar Mi abuelo me habla de cuando yo era chico y me dice “encontré un videocassette” Lo pone en la televisión, se toma un café y prende un cigarro Ahí estoy yo de niño, jugando Estamos en Caltagirone, es Navidad Si me miro la cara siento que hasta ese momento nada me había hecho daño Nada, nunca nunca nunca El aroma de via Zama A las ocho de la mañana Me hace pensar en el miedo de los chicos camino a la escuela Yo salgo para Catania Tomo el avión y vuelvo a casa, es extraño Ahora que la casa ya no está aquí Mi sangre es azul Es sangre de mar Si llega la corriente Me dejo llevar Mi sangre es azul Es sangre de mar Si llega la corriente Me dejo llevar Mi sangre es azul Es sangre de mar Si no me pierdo No me sé encontrar Mi sangre es azul Sangre de oriente Príncipe de todo Y rey de nada

O meu sangue é azul, É sangue de mar. Se vem a corrente, Eu deixo-me levar. A minha avó diz que o avô dela Era filho de um príncipe e de uma criada. Conta como ela era bonita, E que depois da guerra não havia uma lira. Com um ovo fazia almoço e jantar. Havia fome, sim, fome verdadeira. Mas quando a ouço cantar, Parece que nada lhe fez mal. Ao pôr do sol, Com sangue e lama nos joelhos, Ela corria e crescia pelas vielas, Entre padres e caminanti, Pancadas, filhos e santos. Se fecho os olhos, vejo-a à minha frente. O meu sangue é azul, Sangue de mar. Se chega a corrente, Eu deixo-me levar. O meu sangue é azul, É sangue de mar. Se chega a corrente, Eu deixo-me levar. O meu avô fala-me de quando eu era pequeno E diz: “encontrei uma videocassete”. Põe-na na televisão, Toma o café e acende um cigarro. Ali estou eu, em criança, a brincar. Estamos em Caltagirone, é Natal. Se me olho na cara, parece que até àquele momento Nada me tinha feito mal, nada, nunca, nunca, nunca. O perfume da via Zama Às oito da manhã Faz-me pensar no medo dos rapazes na escola. Parto para Catânia, Apanho o avião e volto a casa. É estranho, Agora que a casa não é aqui. O meu sangue é azul, É sangue de mar. Se chega a corrente, Eu deixo-me levar. O meu sangue é azul, É sangue de mar. Se chega a corrente, Eu deixo-me levar. O meu sangue é azul, É sangue de mar. Se não me perco, Não me sei encontrar. O meu sangue é azul, Sangue do oriente, Príncipe de tudo E rei de nada.

Mon sang est bleu, C’est du sang de mer. Si le courant arrive, Je me laisse porter. Ma grand-mère dit que son grand-père Était le fils d’un prince et d’une servante. Elle raconte comme elle était belle, Et qu’après la guerre il ne restait pas une lire. Avec un œuf on faisait déjeuner et dîner. Il y avait la faim, oui, la vraie faim. Mais quand je l’entends chanter, On dirait que rien ne lui a jamais fait mal. Au coucher du soleil, Avec le sang et la boue sur les genoux, Elle courait et grandissait dans les ruelles, Entre prêtres et caminanti, Coups de bâton, enfants et saints. Si je ferme les yeux, je la vois devant moi. Mon sang est bleu, Sang de mer. Si le courant arrive, Je me laisse porter. Mon sang est bleu, C'est du sang de mer. Si le courant arrive, Je me laisse porter. Mon grand-père me parle de quand j'étais petit Et me dit : « j'ai trouvé une cassette vidéo ». Il la met dans la télévision, Prend son café et allume une cigarette. Me voilà enfant, en train de plaisanter. Nous sommes à Caltagirone, c'est Noël. Si je regarde mon visage, il me semble que jusqu'à ce moment-là Rien ne m'avait fait mal, rien, jamais, jamais, jamais. Le parfum de la via Zama À huit heures du matin Me fait penser à la peur des garçons à l'école. Je pars pour Catane, Je prends l'avion et je rentre à la maison. C'est étrange, Maintenant que la maison n'est plus ici. Mon sang est bleu, C'est du sang de mer. Si le courant arrive, Je me laisse porter. Mon sang est bleu, C'est du sang de mer. Si le courant arrive, Je me laisse porter. Mon sang est bleu, C'est du sang de mer. Si je ne me perds pas, Je ne sais pas me retrouver. Mon sang est bleu, Sang d'orient, Prince de tout Et roi de rien.

Mein Blut ist blau, Es ist Blut des Meeres. Wenn die Strömung kommt, Lasse ich mich treiben. Meine Großmutter sagt, ihr Großvater Sei der Sohn eines Prinzen und einer Magd gewesen. Sie erzählt, wie schön sie war, Und dass nach dem Krieg keine Lira übrig blieb. Mit einem Ei machte man Mittag- und Abendessen. Es gab Hunger, ja, echten Hunger. Doch wenn ich sie singen höre, Scheint es, als hätte ihr nie etwas wehgetan. Bei Sonnenuntergang, Mit Blut und Schlamm an den Knien, Rannte sie und wuchs durch die Gassen, Zwischen Priestern und Caminanti, Schlägen, Kindern und Heiligen. Wenn ich die Augen schließe, sehe ich sie vor mir. Mein Blut ist blau, Blut des Meeres. Wenn die Strömung kommt, Lasse ich mich treiben. Mein Blut ist blau, Es ist Blut des Meeres. Wenn die Strömung kommt, Lasse ich mich treiben. Mein Großvater erzählt mir von damals, als ich klein war, Und sagt: „Ich habe eine Videokassette gefunden.“ Er legt sie in den Fernseher, Trinkt seinen Kaffee und zündet sich eine Zigarette an. Da bin ich als Kind und albere herum. Wir sind in Caltagirone, es ist Weihnachten. Wenn ich mir ins Gesicht schaue, scheint es, als hätte mir bis zu jenem Moment Nichts wehgetan, nichts, nie, nie, nie. Der Duft der Via Zama Um acht Uhr morgens Erinnert mich an die Angst der Jungen in der Schule. Ich fahre nach Catania, Nehme das Flugzeug und kehre nach Hause zurück. Es ist seltsam, Jetzt, wo das Zuhause nicht mehr hier ist. Mein Blut ist blau, Es ist Blut des Meeres. Wenn die Strömung kommt, Lasse ich mich treiben. Mein Blut ist blau, Es ist Blut des Meeres. Wenn die Strömung kommt, Lasse ich mich treiben. Mein Blut ist blau, Es ist Blut des Meeres. Wenn ich mich nicht verliere, Kann ich mich nicht finden. Mein Blut ist blau, Blut des Orients, Prinz von allem Und König von nichts.

我的血是蓝色的， 是海的血。 如果潮流来了， 我就让它带走我。 我奶奶说，她的祖父 是王子和女仆的儿子。 她讲她曾经多么美， 也讲战争之后一分钱都没有。 一个鸡蛋要当午餐和晚餐。 那是真正的饥饿。 可当我听她唱歌， 仿佛没有什么真正伤害过她。 黄昏时， 膝盖上沾着血和泥， 她在小巷里奔跑着长大， 在神父和流浪人之间， 棍棒、孩子和圣人之间。 闭上眼睛，我就看见她在我面前。 我的血是蓝色的， 海的血。 潮流来了， 我就让它带走我。 我的血是蓝色的， 是海的血。 潮流来了， 我就让它带走我。 我爷爷说起我小时候， 他说：“我找到了一盘录像带。” 他把它放进电视机， 端着咖啡，点上一支烟。 里面是小时候的我，在打打闹闹。 我们在卡尔塔吉罗内，那天是圣诞节。 看着自己的脸，仿佛直到那一刻， 还没有什么伤害过我，没有，从来没有。 扎马街的香气， 早晨八点， 让我想起学校里男孩们的恐惧。 我动身去卡塔尼亚， 坐上飞机回家。真奇怪， 如今家已不在这里。 我的血是蓝色的， 是海的血。 潮流来了， 我就让它带走我。 我的血是蓝色的， 是海的血。 潮流来了， 我就让它带走我。 我的血是蓝色的， 是海的血。 如果不迷失， 我就找不到自己。 我的血是蓝色的， 东方的血， 万物的王子， 虚无的国王。

دمي أزرق، إنه دم البحر. إذا جاء التيار، أتركه يحملني. تقول جدتي إن جدّها كان ابن أمير وخادمة. تحكي كم كانت جميلة، وأنه بعد الحرب لم تكن هناك ليرة واحدة. ببيضة واحدة كانوا يصنعون الغداء والعشاء. كان هناك جوع، نعم، جوع حقيقي. لكن حين أسمعها تغني، يبدو كأن شيئًا لم يؤلمها أبدًا. عند الغروب، والدم والطين على ركبتيّ، كانت تركض وتكبر في الأزقّة، بين القساوسة والمتجوّلين، بين الضرب والأبناء والقديسين. إذا أغمضت عينيّ أراها أمامي. دمي أزرق، دم البحر. إذا جاء التيار، أتركه يحملني. دمي أزرق، إنه دم البحر. إذا جاء التيار، أتركه يحملني. جدي يحدّثني عن طفولتي ويقول: «وجدت شريط فيديو». يضعه في التلفاز، يشرب قهوته ويشعل سيجارة. ها أنا طفل أمزح. نحن في كالتاجيروني، إنه عيد الميلاد. حين أنظر إلى وجهي يبدو أنه حتى تلك اللحظة لم يؤلمني شيء، لا شيء، أبدًا، أبدًا. عطر شارع زاما في الثامنة صباحًا يذكّرني بخوف الصبيان في المدرسة. أسافر إلى كاتانيا، آخذ الطائرة وأعود إلى البيت. غريبٌ هذا، الآن وقد صار البيت ليس هنا. دمي أزرق، إنه دم البحر. إذا جاء التيار، أتركه يحملني. دمي أزرق، إنه دم البحر. إذا جاء التيار، أتركه يحملني. دمي أزرق، إنه دم البحر. إن لم أضع، لا أعرف كيف أجد نفسي. دمي أزرق، دم الشرق، أمير كل شيء وملك لا شيء.

मेरा खून नीला है, समुद्र का खून। अगर धारा आती है, मैं खुद को बहने देता हूँ। मेरी दादी कहती हैं कि उनके दादा एक राजकुमार और एक नौकरानी के बेटे थे। वह बताती हैं कि वह कितनी सुंदर थी, और युद्ध के बाद एक लीरा भी नहीं बची थी। एक अंडे से दोपहर और रात का खाना बनता था। भूख थी, हाँ, असली भूख। पर जब मैं उन्हें गाते सुनता हूँ, लगता है जैसे कुछ भी उन्हें चोट नहीं पहुँचा सका। सूर्यास्त के समय, घुटनों पर खून और कीचड़ के साथ, वह गलियों में दौड़ती हुई बड़ी हुई, पादरियों और घुमंतुओं के बीच, मार, बच्चों और संतों के बीच। आँखें बंद करूँ तो वह मेरे सामने होती हैं। मेरा खून नीला है, समुद्र का खून। धारा आती है, मैं खुद को बहने देता हूँ। मेरा खून नीला है, समुद्र का खून। धारा आती है, मैं खुद को बहने देता हूँ। मेरे दादा मेरे बचपन की बात करते हैं और कहते हैं: “मुझे एक वीडियो कैसेट मिली है।” वह उसे टीवी में लगाते हैं, कॉफ़ी पीते हैं और सिगरेट जलाते हैं। उसमें मैं हूँ, बच्चा, मस्ती करता हुआ। हम कल्टाजिरोने में हैं, क्रिसमस है। अपना चेहरा देखूँ तो लगता है, उस पल तक किसी चीज़ ने मुझे चोट नहीं पहुँचाई थी, कभी नहीं, कभी नहीं। वाया ज़ामा की खुशबू, सुबह आठ बजे, मुझे स्कूल के लड़कों के डर की याद दिलाती है। मैं कतानिया के लिए निकलता हूँ, हवाई जहाज़ लेता हूँ और घर लौटता हूँ। अजीब है, अब जब घर यहाँ नहीं है। मेरा खून नीला है, समुद्र का खून। धारा आती है, मैं खुद को बहने देता हूँ। मेरा खून नीला है, समुद्र का खून। धारा आती है, मैं खुद को बहने देता हूँ। मेरा खून नीला है, समुद्र का खून। अगर मैं खोता नहीं, तो खुद को पा नहीं सकता। मेरा खून नीला है, पूरब का खून, सब कुछ का राजकुमार और कुछ नहीं का राजा।

Nascii nti n'isula Pi chistu n'sacciu mettiri cunfini Quannu vinisti tu Nunn'avia nenti e mo spartii cu tia Ti purtai a casa mia Unni siemu tutti patruna e clandestini Ti piacia virri umari ri frivaru 'nziemi a mia Quannu i viecci s'assittunu all'ummra e si fanu i stuttilli cu briscula e scupa E u iattu co pisci na ucca s'ammuccia, so 'mmucca e ca prescia s'affuca Ma tu ca nascisti do suli com'è ca finisti cu n'figghiu da luna? 'sta vita è stuziusa ma mi piaci comu babbia Picchì iu E tia Siemu comu Jonio e Mediterraneo Ca si vasanu a Portopalo E tu si comu a mia Acqua ca scurri n'mienzu i scuogghi Mi scantu i quantu m'assumigghi Viniemu di ru munni luntani Ma se ti taliu nell'uocci Siemu u stissu mari Tu mi canusci i prima Mi rici ca passammu nziemi n'autra vita E ti sintia vicina Quannu facia matina sulu pi parrari cu tia Era felici cu nenti Picchì nenti avia a parti a tia Ma chi ni sapi i niautri sta gghenti? Tu e iu siemu sulu ru zanni, ru ciuri i campagna crisciuti a Furtugnu Nun c'è n'puostu ca ciamu casa, a mo casa è unni si, n'cocca parti ro munnu Tu ca sulu cu na risata mi canci a jurnata e m'anzigni cu sugnu Mi rasti pinzeddu e culura e iu nu puocu i fuddia U sai, iu E tia Siemu comu Jonio e Mediterraneo Ca si vasanu a Portopalo E tu si comu a mia Acqua ca scurri n'mienzu i scuogghi Mi scantu i quantu m'assumigghi Viniemu di ru munni luntani Ma se ti taliu nall'uocci Siemu u stissu mari Siemu u stissu mari

Sono nato in un’isola Per questo non so mettere confini Quando sei arrivata tu Non avevo niente e l’ho diviso con te Ti ho portata a casa mia Dove siamo tutti padroni e clandestini Ti piaceva guardare il mare di febbraio insieme a me Quando i vecchi si siedono all’ombra e si fanno i dispetti con briscola e scopa E il gatto con il pesce nella bocca si nasconde, lo mangia e con la fretta si affoga Ma tu che sei nata dal sole come hai fatto a finire con un figlio della luna? Questa vita è dispettosa ma mi piace come scherza Perché io E te Siamo come Jonio e Mediterraneo Che si baciano a Portopalo E tu sei come me Acqua che scorre tra gli scogli Mi spavento da quanto mi assomigli Veniamo da due mondi lontani Ma se ti guardo negli occhi Siamo lo stesso mare Tu mi conosci da prima Mi dici che siamo stati insieme in un’altra vita E ti sentivo vicina Quando facevo mattina solo per parlare con te Ero felice con niente Perché niente avevo a parte te Ma che ne sa di noi questa gente? Tu e io siamo solo due zingari, due fiori di campagna cresciuti a Fortugno Non c’è un posto che chiamo casa, la mia casa è dove sei, in qualsiasi parte del mondo Tu che solo con una risata mi cambi la giornata e mi insegni chi sono Mi hai dato pennello e colori e io un po’ di follia Lo sai, io E te Siamo come Jonio e Mediterraneo Che si baciano a Portopalo E tu sei come me Acqua che scorre tra gli scogli Mi spavento da quanto mi assomigli Veniamo da due mondi lontani Ma se ti guardo negli occhi Siamo lo stesso mare Siamo lo stesso mare

I was born on an island That’s why I don’t know how to draw borders When you arrived I had nothing and I shared it all with you I brought you to my home Where we’re all both owners and clandestine You loved watching the February sea with me When the old men sit in the shade and tease each other over briscola and scopa And the cat with the fish in its mouth hides away, eats it and, in its hurry, almost chokes But you, born of the sun, how did you end up with a child of the moon? This life is cruel, but I like the way it plays Because I And you We are like the Ionian and the Mediterranean That kiss at Portopalo And you are like me Water running between the rocks It scares me how much you look like me We come from distant worlds But when I look into your eyes We are the same sea You’ve known me from before You tell me we spent another life together And I felt you close When I stayed up till morning just to talk to you I was happy with nothing Because I had nothing except you But what do these people know about us? You and I are just two gypsies, two wildflowers in the fields, born to the wind There’s no place we call home, my home is wherever you are, somewhere in the world You who with just a laugh can change my whole day and teach me who I am You gave me brush and color, and I added a bit of madness You know, I And you We are like the Ionian and the Mediterranean That kiss at Portopalo And you are like me Water running between the rocks It scares me how much you look like me We come from distant worlds But when I look into your eyes We are the same sea We are the same sea

Nací en una isla Por eso no sé poner fronteras Cuando llegaste tú No tenía nada y lo compartí contigo Te llevé a mi casa Donde todos somos dueños y clandestinos Te gustaba ver el mar de febrero conmigo Cuando los viejos se sientan en la sombra y se hacen maldades jugando briscola y escoba Y el gato, con el pescado en la boca, se esconde, se lo traga y por la prisa se ahoga Pero tú, que naciste del sol, cómo terminaste con un hijo de la luna? Esta vida es caprichosa, pero me gusta cómo juega Porque yo Y tú Somos como el Jónico y el Mediterráneo Que se besan en Portopalo Y tú eres como yo Agua que corre entre las rocas Me asusta cuánto te pareces a mí Venimos de dos mundos lejanos Pero si te miro a los ojos Somos el mismo mar Tú me conocías de antes Me dices que estuvimos juntos en otra vida Y te sentía cerca Cuando amanecía solo para hablar contigo Era feliz con nada Porque no tenía nada aparte de ti Pero qué saben de nosotros esta gente? Tú y yo somos solo dos gitanos, dos flores del campo nacidos al viento No hay un lugar que llamemos casa, mi casa es donde estés tú, en algún lugar del mundo Tú, que con una risa me cambias el día y me enseñas quién soy Me diste pincel y colores y yo un poco de locura Lo sabes, yo Y tú Somos como el Jónico y el Mediterráneo Que se besan en Portopalo Y tú eres como yo Agua que corre entre las rocas Me asusta cuánto te pareces a mí Venimos de dos mundos lejanos Pero si te miro a los ojos Somos el mismo mar Somos el mismo mar

Nasci numa ilha, Por isso não sei pôr fronteiras. Quando chegaste, Eu não tinha nada e dividi tudo contigo. Levei-te à minha casa, Onde somos todos donos e clandestinos. Gostavas de ver comigo o mar de fevereiro, Os velhos à sombra jogando cartas e fazendo troça. Tu nasceste do sol; Como acabaste com um filho da lua? Esta vida é travessa, Mas gosto da forma como brinca. Porque eu E tu Somos como Jónio e Mediterrâneo Que se beijam em Portopalo. E tu és como eu, Água que corre entre as rochas. Assusta-me o quanto te pareces comigo: Vimos de dois mundos distantes, Mas se te olho nos olhos Somos o mesmo mar. Tu conheces-me de antes, Dizes-me que estivemos juntos noutra vida, E eu sentia-te perto Quando fazia manhã só para falar contigo. Era feliz com nada, Porque nada tinha além de ti. Mas o que sabe de nós esta gente? Tu e eu somos só dois ciganos, Duas flores do campo crescidas em Fortugno. Não há um lugar a que chame casa: A minha casa é onde tu estás, Em qualquer parte do mundo. Tu, que só com uma risada me mudas o dia E me ensinas quem sou, Deste-me pincel e cores, E eu, um pouco de loucura. Sabes, eu E tu Somos como Jónio e Mediterrâneo Que se beijam em Portopalo. E tu és como eu, Água que corre entre as rochas. Assusta-me o quanto te pareces comigo: Vimos de dois mundos distantes, Mas se te olho nos olhos Somos o mesmo mar, Somos o mesmo mar.

Je suis né sur une île, C’est pourquoi je ne sais pas poser de frontières. Quand tu es arrivée, Je n’avais rien et j’ai tout partagé avec toi. Je t’ai emmenée chez moi, Où nous sommes tous maîtres et clandestins. Tu aimais regarder avec moi la mer de février, Les vieux à l’ombre jouant aux cartes et se taquinant. Toi qui es née du soleil, Comment as-tu fini avec un fils de la lune ? Cette vie est malicieuse, Mais j’aime la façon dont elle plaisante. Parce que moi Et toi, Nous sommes comme la mer Ionienne et la Méditerranée Qui s'embrassent à Portopalo. Et tu es comme moi, De l'eau qui coule entre les rochers. Ça m'effraie de voir combien tu me ressembles : Nous venons de deux mondes lointains, Mais si je te regarde dans les yeux, Nous sommes la même mer. Tu me connais d'avant, Tu me dis que nous avons été ensemble dans une autre vie, Et je te sentais proche Quand je veillais jusqu'au matin rien que pour te parler. J'étais heureux avec rien, Parce que je n'avais rien à part toi. Mais qu'est-ce qu'ils savent de nous, ces gens ? Toi et moi ne sommes que deux tziganes, Deux fleurs des champs poussées à Fortugno. Il n'y a pas d'endroit que j'appelle maison : Ma maison est là où tu es, N'importe où dans le monde. Toi qui d'un seul éclat de rire changes ma journée Et m'apprends qui je suis, Tu m'as donné pinceau et couleurs, Et moi, un peu de folie. Tu le sais, moi Et toi, Nous sommes comme la mer Ionienne et la Méditerranée Qui s'embrassent à Portopalo. Et tu es comme moi, De l'eau qui coule entre les rochers. Ça m'effraie de voir combien tu me ressembles : Nous venons de deux mondes lointains, Mais si je te regarde dans les yeux, Nous sommes la même mer, Nous sommes la même mer.

Ich wurde auf einer Insel geboren, Darum kann ich keine Grenzen setzen. Als du kamst, Hatte ich nichts und teilte alles mit dir. Ich brachte dich in mein Haus, Wo wir alle Besitzer und Fremde zugleich sind. Du mochtest es, mit mir das Februarmeer anzusehen, Die Alten im Schatten, wie sie Karten spielen und sich necken. Du bist aus der Sonne geboren; Wie bist du bei einem Sohn des Mondes gelandet? Dieses Leben ist schelmisch, Aber ich mag, wie es scherzt. Denn ich Und du, Wir sind wie Ionisches Meer und Mittelmeer, Die sich in Portopalo küssen. Und du bist wie ich, Wasser, das zwischen den Felsen fließt. Es erschreckt mich, wie sehr du mir ähnelst: Wir kommen aus zwei fernen Welten, Doch wenn ich dir in die Augen schaue, Sind wir dasselbe Meer. Du kennst mich von früher, Du sagst, wir waren in einem anderen Leben zusammen, Und ich spürte dich nah, Wenn ich bis zum Morgen wach blieb, nur um mit dir zu reden. Ich war glücklich mit nichts, Denn ich hatte nichts außer dir. Aber was wissen diese Leute von uns? Du und ich sind nur zwei Vagabunden, Zwei Feldblumen, gewachsen in Fortugno. Es gibt keinen Ort, den ich Zuhause nenne: Mein Zuhause ist, wo du bist, An jedem Ort der Welt. Du, die mir mit einem einzigen Lachen den Tag verändert Und mir zeigt, wer ich bin, Du hast mir Pinsel und Farben gegeben, Und ich dir ein wenig Wahnsinn. Du weißt es, ich Und du, Wir sind wie Ionisches Meer und Mittelmeer, Die sich in Portopalo küssen. Und du bist wie ich, Wasser, das zwischen den Felsen fließt. Es erschreckt mich, wie sehr du mir ähnelst: Wir kommen aus zwei fernen Welten, Doch wenn ich dir in die Augen schaue, Sind wir dasselbe Meer, Wir sind dasselbe Meer.

我出生在一座岛上， 所以我不知道怎样划边界。 你来的时候， 我一无所有，却把一切都与你分享。 我带你回我的家， 在那里我们都是主人，也都是偷渡者。 你喜欢和我一起看二月的海， 看老人们坐在阴影里打牌、互相捉弄。 你是从太阳里出生的， 怎么会和月亮的儿子在一起？ 这人生很调皮， 可我喜欢它开玩笑的方式。 因为我 和你， 就像爱奥尼亚海和地中海， 在波尔托帕洛接吻。 你和我一样， 是流过礁石的水。 你和我如此相像，让我害怕： 我们来自两个遥远的世界， 可当我看着你的眼睛， 我们是同一片海。 你说你早就认识我， 说我们在另一世曾在一起， 我也觉得你很近， 那时我熬到天亮，只为了和你说话。 我一无所有也幸福， 因为除了你我一无所有。 可这些人哪里懂我们？ 你和我只是两个流浪人， 两朵开在福尔图尼奥的野花。 没有一个地方我称作家： 我的家就是你在的地方， 无论在世界哪个角落。 你只用一个笑声就能改变我的一天， 教我认识我是谁。 你给了我画笔和颜料， 我给了你一点疯狂。 你知道的，我 和你， 就像爱奥尼亚海和地中海， 在波尔托帕洛接吻。 你和我一样， 是流过礁石的水。 你和我如此相像，让我害怕： 我们来自两个遥远的世界， 可当我看着你的眼睛， 我们是同一片海， 我们是同一片海。

ولدت في جزيرة، لذلك لا أعرف كيف أضع حدودًا. حين وصلتِ، لم يكن لديّ شيء، فقسمته كله معك. أخذتك إلى بيتي، حيث نحن جميعًا أصحاب ومرتزقة في الوقت نفسه. كنت تحبين أن تنظري معي إلى بحر فبراير، إلى الشيوخ في الظل يلعبون الورق ويتمازحون. أنتِ المولودة من الشمس، كيف انتهيتِ مع ابن القمر؟ هذه الحياة مشاكسة، لكنني أحب طريقتها في المزاح. لأنني أنا وأنتِ مثل البحر الأيوني والمتوسط يتعانقان في بورتوبالو. وأنتِ مثلي، ماء يجري بين الصخور. يخيفني كم تشبهينني: نأتي من عالمين بعيدين، لكن حين أنظر في عينيك نكون البحر نفسه. أنتِ تعرفينني من قبل، تقولين إننا كنا معًا في حياة أخرى، وكنت أشعر بقربك حين أسهر حتى الصباح فقط لأكلمك. كنت سعيدًا بلا شيء، لأنني لم أكن أملك شيئًا سواك. لكن ماذا يعرف عنا هؤلاء الناس؟ أنا وأنتِ مجرد غجريين، زهرتا بَرّ نبتتا في فورتونيو. لا يوجد مكان أسميه بيتًا: بيتي حيث تكونين، في أي مكان من العالم. أنتِ التي بضحكة واحدة تغيّرين يومي وتعلّمينني من أنا، أعطيتِني الفرشاة والألوان، وأعطيتك قليلًا من الجنون. تعرفين، أنا وأنتِ مثل البحر الأيوني والمتوسط يتعانقان في بورتوبالو. وأنتِ مثلي، ماء يجري بين الصخور. يخيفني كم تشبهينني: نأتي من عالمين بعيدين، لكن حين أنظر في عينيك نكون البحر نفسه، نكون البحر نفسه.

मैं एक द्वीप पर पैदा हुआ, इसलिए सीमाएँ बनाना नहीं जानता। जब तुम आई, मेरे पास कुछ नहीं था और मैंने सब बाँट लिया। मैं तुम्हें अपने घर ले गया, जहाँ हम सब मालिक भी हैं और परदेसी भी। तुम्हें मेरे साथ फरवरी का समुद्र देखना पसंद था, छाँव में बैठे बूढ़ों को ताश खेलते और एक-दूसरे को चिढ़ाते हुए। तुम सूरज से जन्मी हो; फिर चाँद के बेटे के साथ कैसे आ गई? यह जीवन शरारती है, पर मुझे इसके मज़ाक करने का ढंग पसंद है। क्योंकि मैं और तुम, हम आयोनियन और भूमध्यसागर जैसे हैं, जो पोर्तोपालो में चूमते हैं। और तुम मेरी तरह हो, चट्टानों के बीच बहता पानी। तुम मुझसे इतनी मिलती हो कि डर लगता है: हम दो दूर की दुनियाओं से आए हैं, पर जब तुम्हारी आँखों में देखता हूँ, हम एक ही समुद्र हैं। तुम मुझे पहले से जानती हो, कहती हो कि हम किसी और जन्म में साथ थे, और मैं तुम्हें पास महसूस करता था, जब सिर्फ़ तुमसे बात करने के लिए सुबह कर देता था। मैं कुछ न होते हुए भी खुश था, क्योंकि तुम्हारे सिवा मेरे पास कुछ नहीं था। पर ये लोग हमारे बारे में क्या जानें? तुम और मैं बस दो बंजारे हैं, फ़ोर्तुन्यो में उगे जंगली फूल। कोई जगह नहीं जिसे मैं घर कहूँ: मेरा घर वहीं है जहाँ तुम हो, दुनिया के किसी भी कोने में। तुम, जो एक हँसी से मेरा दिन बदल देती हो और मुझे सिखाती हो कि मैं कौन हूँ, तुमने मुझे ब्रश और रंग दिए, और मैंने तुम्हें थोड़ा पागलपन। तुम जानती हो, मैं और तुम, हम आयोनियन और भूमध्यसागर जैसे हैं, जो पोर्तोपालो में चूमते हैं। और तुम मेरी तरह हो, चट्टानों के बीच बहता पानी। तुम मुझसे इतनी मिलती हो कि डर लगता है: हम दो दूर की दुनियाओं से आए हैं, पर जब तुम्हारी आँखों में देखता हूँ, हम एक ही समुद्र हैं, हम एक ही समुद्र हैं।

Ni vuliemmu tantu beni, bedda mia Chistu nuddu e nenti m'o farà scuddari U to amuri fu miricina e malatia M'abbrazzava e duoppu mi facia affucari Mi mittisti n'ciuri ri mandragora na vucca e ora spii: "comu ti sienti?" Lassai i ciavi ra me casa ei cincu ri matina e nun ti rissi nenti Comu armali scannati nei templi Sirausa e Girgenti Mi tagghiasti li jammi allisciannumi E ora ca ti vasu pi l'uttima vota mi rici "unni vai? unni vai?" Vaju luntanu, nun sacciu quantu Ppi fauri, don't cry, don't cry Cu s'apparteni 'un si scodda mai Tantu u sai ca puoi ti vaju a ciccari No suli di l'America tropicali E ogni bbota ca sientu u mari pienzu a tia Bedda mia Bedda mia, bedda mia Bedda mia, bedda mia Ti sientu 'ntra lu sancu comu na malirizioni Ti parru e nun mi scuti mentri passa u santu pi la prucissioni Siemu sutta u suli, ma a verità È ca u cori è nivuru, Sylvia Plath Intra a vucca 'i l'arma c'è na musica Comu nu vientu di sciroccu ca mi fa accupari Mi vasasti o scuru e mi rizzarru i carni Ti vitti tutta nura sutta a luna, suli supra u cianu i San Ghiuanni Sì bedda e sì pisanti, u sacciu ca nun canci Sì sempri a stissa ca mi rissi "nun ti lassu mai" E ora jetti 'uci e mi rici; "unni vai? unni vai?" Vaju luntanu, nun sacciu quantu Pi favuri, don't cry, don't cry Cu s'apparteni nun si scodda mai Tantu u sai ca puoi ti vaju a ciccari No suli di l'America tropicali E ogni bbota ca sientu u mari pienzu a tia Bedda mia Bedda mia, bedda mia Bedda mia, bedda mia Ciao, ciao Staju accupannu pi stariti o cantu Ciao, ciao Quannu mi taliu no specciu viru a tia A to 'uci mi ciama e mi rici: "unni vai? unni vai?" Siemu tantu luntani stasira, pi favuri, don't cry, don't cry Cu s'apparteni nun si lassa mai Tantu u sai ca puoi ti vaju a ciccari No suli di l'America tropicali E ogni bbota ca ciamu o mari ciamu a tia Comu n'picciriddu o scuru Bedda mia, bedda mia Bedda mia, bedda mia Bedda mia, bedda mia Cchi è 'a vita? 'nu tumultu Cchi è a vita? n'illusioni N'ummra, na finzioni Ca u beni cciu ranni è cosa nica Ca tutta a vita è nu suonnu E 'i suonna su sulu suonna Cchi è 'a vita? 'nu tumultu Cchi è 'a vita? n'illusioni N'ummra, na finzioni Ca u beni cciu ranni è cosa nica Ca tutta a vita è n'suonnu E 'i suonna su sulu suonna

Ci siamo voluti tanto bene, bella mia Questo nessuno e niente potrà farmelo dimenticare Il tuo amore è stato medicina e malattia Mi abbracciava e dopo mi faceva affogare Mi hai messo un fiore di mandragora nella bocca e adesso mi chiedi: “come ti senti?” Ho lasciato le chiavi di casa alle cinque del mattino e non ti ho detto niente Come animali sgozzati nei templi Siracusa e Agrigento Mi hai tagliato le gambe accarezzandomi E ora che ti bacio per l’ultima volta mi dici “dove vai? dove vai?” Vado lontano, non so per quanto Per favore, don’t cry, don’t cry Chi si appartiene non si dimentica mai Tanto lo sai che poi verrò a cercarti Nel sole dell’America tropicale E ogni volta che sento il mare penso a te Bella mia Bella mia, bella mia Bella mia, bella mia Ti sento dentro il sangue come una maledizione Ti parlo e non mi ascolti mentre passa il santo per la processione Siamo sotto il sole, ma la verità È che il cuore è nero, Sylvia Plath Nella bocca dell’anima c’è una musica Come un vento di scirocco che mi fa soffocare Mi hai baciato al buio e mi sono venuti i brividi Ti ho vista tutta nuda sotto la luna, soli sopra il piazzale di San Giovanni Sei bella e sei pesante, lo so che non cambi Sei sempre la stessa che mi ha detto: “non ti lascio mai” E ora alzi la voce e mi dici: “dove vai? dove vai?” Vado lontano, non so per quanto Per favore, non piangere, non piangere Chi si appartiene non si dimentica mai Tanto lo sai che poi verrò a cercarti Nel sole dell’America tropicale E ogni volta che sento il mare penso a te Bella mia Bella mia, bella mia Bella mia, bella mia Ciao, ciao Sto soffocando per restarti accanto Ciao, ciao Quando mi guardo allo specchio vedo te La tua voce mi chiama e mi dice: “dove vai? dove vai?” Siamo così lontani stanotte, per favore, non piangere, non piangere Chi si appartiene non si lascia mai Tanto lo sai che poi verrò a cercarti Nel sole dell’America tropicale E ogni volta che chiamo il mare chiamo te Come un bambino nel buio Bella mia, bella mia Bella mia, bella mia Bella mia, bella mia Che cos'è la vita? un tumulto Che cos’è la vita? un’illusione Un’ombra, una finzione Che il bene più grande è poca cosa Che tutta la vita è un sogno E i sogni non sono nient’altro che sogni Che cos’è la vita? Un tumulto Che cos’è la vita? Un’illusione Un’ombra, una finzione E il bene più grande è poca cosa Che tutta la vita è un sogno E i sogni non sono nient’altro che sogni

We loved each other so much, my darling Nothing and no one will ever make me forget this Your love was medicine and disease It held me close and then drowned me You put a mandrake flower in my mouth and now you ask “how do you feel?” I left the keys to my house at five in the morning and didn’t say a word Like slaughtered animals in the temples Syracuse and Agrigento You cut my legs while caressing me And now that I kiss you for the last time you tell me “where are you going? where are you going?” I’m going far, I don’t know for how long Please, don’t cry, don’t cry Those who belong to each other never forget And you know it, I’ll come looking for you Under the sun of tropical America And every time I hear the sea, I think of you My darling My darling, my darling My darling, my darling I feel you in my blood like a curse I talk to you but you don’t hear me while the saint passes in procession We’re under the sun, but the truth Is that the heart is dark, Sylvia Plath In the mouth of the soul there’s a music Like a sirocco wind that makes me sink You kissed me in the dark and my skin rose in chills I saw you completely naked under the moon, alone on the square of San Giovanni You’re beautiful and you’re heavy, I know you don’t change You’re still the one who told me “I’ll never leave you” And now you raise your voice and say “where are you going? where are you going?” I’m going far, I don’t know how far Please, don’t cry, don’t cry Those who belong to each other never forget And you know it, I’ll come looking for you Under the sun of tropical America And every time I hear the sea, I think of you My darling My darling, my darling My darling, my darling Bye, bye I’m drowning just to be next to you Bye, bye When I look at myself in the mirror I see you Your voice calls me and says “where are you going? where are you going?” We’re so far tonight, please, don’t cry, don’t cry Those who belong never leave each other And you know it, I’ll come looking for you Under the sun of tropical America And every time I call the sea, I call you Like a child in the dark My darling, my darling My darling, my darling My darling, my darling What is life? a frenzy What is life? an illusion A shadow, a fiction And the greatest good is small For all of life is a dream And dreams, dreams they are What is life? a frenzy What is life? an illusion A shadow, a fiction And the greatest good is small For all of life is a dream And dreams, dreams they are

Nos queríamos tanto, mi linda Esto nadie y nada me lo va a hacer olvidar Tu amor fue medicina y enfermedad Me abrazaba y después me ahogaba Me pusiste una flor de mandrágora en la boca y ahora preguntas “cómo te sientes?” Dejé las llaves de mi casa a las cinco de la mañana y no te dije nada Como animales degollados en los templos Siracusa y Agrigento Me cortaste las piernas acariciándome Y ahora que te beso por última vez me dices “a dónde vas? a dónde vas?” Me voy lejos, no sé hasta cuando Por favor, no llores, no llores Quien se pertenece nunca se olvida Y tú lo sabes, voy a buscarte Bajo el sol de la América tropical Y cada vez que escucho el mar pienso en ti Mi linda Mi linda, mi linda Mi linda, mi linda Te siento dentro de la sangre como una maldición Te hablo y no me escuchas mientras pasa el santo en procesión Estamos bajo el sol, pero la verdad Es que el corazón está oscuro, Sylvia Plath En la boca del alma hay una música Como un viento de siroco que me hace ahogar Me besaste en la oscuridad y se me erizó la piel Te vi completamente desnuda bajo la luna, solos sobre la plaza de San Giovanni Eres bella y eres pesada, sé que no cambias Eres siempre la misma que me dijo “nunca te dejo” Y ahora levantas la voz y me dices “a dónde vas? a dónde vas?” Me voy lejos, no sé hasta dónde Por favor, no llores, no llores Quien se pertenece nunca se olvida Y tú lo sabes, voy a buscarte Bajo el sol de la América tropical Y cada vez que escucho el mar pienso en ti Mi linda Mi linda, mi linda Mi linda, mi linda Chau, chau Estoy ahogando para estar a lado tuyo Chau, chau Cuando me miro al espejo te veo a ti Tu voz me llama y me dice “a dónde vas? a dónde vas?” Estamos tan lejos esta noche, por favor, no llores, no llores Quien se pertenece nunca se deja Y tú lo sabes, voy a buscarte Bajo el sol de la América tropical Y cada vez que llamo al mar te llamo a ti Como un niño en la oscuridad Mi linda, mi linda Mi linda, mi linda Mi linda, mi linda ¿qué es la vida? un frenesí ¿qué es la vida? una ilusión Una sombra, una ficción Y el mayor bien es pequeño Que toda la vida es sueño Y los sueños, sueños son ¿qué es la vida? un frenesí ¿qué es la vida? una ilusión Una sombra, una ficción Y el mayor bien es pequeño Que toda la vida es sueño Y los sueños, sueños son

Gostámo-nos tanto, minha bela, E nada nem ninguém poderá fazer-me esquecer. O teu amor foi remédio e doença, Abraçava-me e depois fazia-me afogar. Puseste uma flor de mandrágora na minha boca E agora perguntas: como te sentes? Deixei as chaves de casa às cinco da manhã E não te disse nada. Como animais sacrificados nos templos, Siracusa e Agrigento, Cortaste-me as pernas com uma carícia. E agora, enquanto te beijo pela última vez, perguntas: Para onde vais? Vou para longe, não sei por quanto tempo. Por favor, don't cry, don't cry: Quem se pertence nunca se esquece. Sabes bem que depois virei procurar-te No sol da América tropical, E cada vez que ouço o mar penso em ti, Minha bela. Minha bela, minha bela, Minha bela, minha bela. Sinto-te dentro do sangue como uma maldição, Falo contigo e não me escutas enquanto passa o santo na procissão. Estamos debaixo do sol, mas a verdade É que o coração é negro, Sylvia Plath. Na boca da alma há uma música, Como um vento de siroco que me faz sufocar. Beijaste-me no escuro e arrepiei-me, Vi-te toda nua sob a lua, sozinhos no largo de San Giovanni. És bela e és pesada, sei que não mudas: És sempre a mesma que me disse: “nunca te deixo”. E agora levantas a voz e dizes: “para onde vais? para onde vais?” Vou para longe, não sei por quanto tempo. Por favor, não chores, não chores: Quem se pertence nunca se esquece. Sabes bem que depois virei procurar-te No sol da América tropical, E cada vez que ouço o mar penso em ti, Minha bela. Minha bela, minha bela, Minha bela, minha bela. Adeus, adeus, Estou a sufocar para ficar ao teu lado. Adeus, adeus, Quando me olho ao espelho vejo-te. A tua voz chama-me e diz: “para onde vais? para onde vais?” Estamos tão longe esta noite. Por favor, não chores, não chores: Quem se pertence nunca se deixa. Sabes bem que depois virei procurar-te No sol da América tropical, E cada vez que chamo o mar chamo por ti, Como uma criança no escuro. Minha bela, minha bela, Minha bela, minha bela, Minha bela, minha bela. O que é a vida? Um frenesi. O que é a vida? Uma ilusão, Uma sombra, uma ficção; O maior bem é pequeno, Que toda a vida é sonho, E os sonhos, sonhos são. O que é a vida? Um frenesi. O que é a vida? Uma ilusão, Uma sombra, uma ficção; E o maior bem é pequeno, Que toda a vida é sonho, E os sonhos, sonhos são.

Nous nous sommes tant aimés, ma belle, Et rien ni personne ne pourra me le faire oublier. Ton amour a été remède et maladie, Il m’embrassait puis me faisait me noyer. Tu as mis une fleur de mandragore dans ma bouche Et maintenant tu me demandes : comment te sens-tu ? J’ai laissé les clés de la maison à cinq heures du matin Et je ne t’ai rien dit. Comme des animaux sacrifiés dans les temples, Syracuse et Agrigente, Tu m’as coupé les jambes en me caressant. Et maintenant que je t’embrasse pour la dernière fois, tu demandes : Où vas-tu ? Je pars loin, je ne sais pas pour combien de temps. S'il te plaît, don't cry, don't cry : Ceux qui s'appartiennent ne s'oublient jamais. Tu sais bien qu'un jour je viendrai te chercher Dans le soleil de l'Amérique tropicale, Et chaque fois que j'entends la mer, je pense à toi, Ma belle. Ma belle, ma belle, Ma belle, ma belle. Je te sens dans mon sang comme une malédiction, Je te parle et tu ne m'écoutes pas pendant que passe le saint en procession. Nous sommes sous le soleil, mais la vérité, C'est que le cœur est noir, Sylvia Plath. Dans la bouche de l'âme il y a une musique, Comme un vent de sirocco qui m'étouffe. Tu m'as embrassé dans le noir et j'ai eu des frissons, Je t'ai vue toute nue sous la lune, seuls sur le parvis de San Giovanni. Tu es belle et tu es lourde, je sais que tu ne changes pas : Tu es toujours celle qui m'a dit : « je ne te quitterai jamais ». Et maintenant tu hausses la voix et tu me dis : « où vas-tu ? où vas-tu ? » Je pars loin, je ne sais pas pour combien de temps. S'il te plaît, ne pleure pas, ne pleure pas : Ceux qui s'appartiennent ne s'oublient jamais. Tu sais bien qu'un jour je viendrai te chercher Dans le soleil de l'Amérique tropicale, Et chaque fois que j'entends la mer, je pense à toi, Ma belle. Ma belle, ma belle, Ma belle, ma belle. Ciao, ciao, Je suffoque à force de rester près de toi. Ciao, ciao, Quand je me regarde dans le miroir, c'est toi que je vois. Ta voix m'appelle et me dit : « où vas-tu ? où vas-tu ? » Nous sommes si loin cette nuit. S'il te plaît, ne pleure pas, ne pleure pas : Ceux qui s'appartiennent ne se quittent jamais. Tu sais bien qu'un jour je viendrai te chercher Dans le soleil de l'Amérique tropicale, Et chaque fois que j'appelle la mer, c'est toi que j'appelle, Comme un enfant dans le noir. Ma belle, ma belle, Ma belle, ma belle, Ma belle, ma belle. Qu'est-ce que la vie ? Un délire. Qu'est-ce que la vie ? Une illusion, Une ombre, une fiction ; Le plus grand bien est peu de chose, Car toute la vie est un songe, Et les songes ne sont que des songes. Qu'est-ce que la vie ? Un délire. Qu'est-ce que la vie ? Une illusion, Une ombre, une fiction ; Et le plus grand bien est peu de chose, Car toute la vie est un songe, Et les songes ne sont que des songes.

Wir haben uns so sehr geliebt, meine Schöne, Und nichts und niemand kann mich das vergessen lassen. Deine Liebe war Heilmittel und Krankheit, Sie umarmte mich und ließ mich dann ertrinken. Du hast mir eine Alraunenblume in den Mund gelegt Und fragst mich jetzt: Wie fühlst du dich? Ich ließ die Hausschlüssel um fünf Uhr morgens zurück Und sagte dir nichts. Wie geopferte Tiere in Tempeln, Syrakus und Agrigent, Hast du mir mit einer Liebkosung die Beine abgeschnitten. Und jetzt, während ich dich zum letzten Mal küsse, fragst du: Wohin gehst du? Ich gehe weit weg, ich weiß nicht für wie lange. Bitte, don't cry, don't cry: Wer einander gehört, vergisst sich nie. Du weißt doch, dass ich dich suchen kommen werde, In der Sonne des tropischen Amerika, Und jedes Mal, wenn ich das Meer höre, denke ich an dich, Meine Schöne. Meine Schöne, meine Schöne, Meine Schöne, meine Schöne. Ich spüre dich im Blut wie einen Fluch, Ich rede mit dir und du hörst mir nicht zu, während der Heilige in der Prozession vorbeizieht. Wir stehen unter der Sonne, doch die Wahrheit ist: Das Herz ist schwarz, Sylvia Plath. Im Mund der Seele liegt eine Musik, Wie ein Schirokkowind, der mich ersticken lässt. Du hast mich im Dunkeln geküsst, und mich überlief ein Schauer, Ich sah dich ganz nackt unter dem Mond, allein über dem Platz von San Giovanni. Du bist schön und du bist schwer, ich weiß, du änderst dich nicht: Du bist immer dieselbe, die mir sagte: „Ich verlasse dich nie.“ Und jetzt erhebst du die Stimme und fragst: „Wohin gehst du? Wohin gehst du?“ Ich gehe weit weg, ich weiß nicht für wie lange. Bitte, weine nicht, weine nicht: Wer einander gehört, vergisst sich nie. Du weißt doch, dass ich dich suchen kommen werde, In der Sonne des tropischen Amerika, Und jedes Mal, wenn ich das Meer höre, denke ich an dich, Meine Schöne. Meine Schöne, meine Schöne, Meine Schöne, meine Schöne. Ciao, ciao, Ich ersticke daran, an deiner Seite zu bleiben. Ciao, ciao, Wenn ich in den Spiegel schaue, sehe ich dich. Deine Stimme ruft mich und sagt: „Wohin gehst du? Wohin gehst du?“ Wir sind heute Nacht so weit voneinander entfernt. Bitte, weine nicht, weine nicht: Wer einander gehört, verlässt sich nie. Du weißt doch, dass ich dich suchen kommen werde, In der Sonne des tropischen Amerika, Und jedes Mal, wenn ich das Meer rufe, rufe ich dich, Wie ein Kind im Dunkeln. Meine Schöne, meine Schöne, Meine Schöne, meine Schöne, Meine Schöne, meine Schöne. Was ist das Leben? Ein Rausch. Was ist das Leben? Eine Illusion, Ein Schatten, ein Trugbild; Das größte Glück ist klein, Denn das ganze Leben ist ein Traum, Und Träume sind nichts als Träume. Was ist das Leben? Ein Rausch. Was ist das Leben? Eine Illusion, Ein Schatten, ein Trugbild; Und das größte Glück ist klein, Denn das ganze Leben ist ein Traum, Und Träume sind nichts als Träume.

我们曾经那么相爱，我的美人， 没有任何人、任何事能让我忘记。 你的爱既是药，也是病， 它抱住我，然后又让我溺水。 你把一朵曼陀罗花放进我嘴里， 现在问我：“你感觉怎么样？” 清晨五点，我留下家里的钥匙， 什么也没有告诉你。 像神庙里被献祭的动物， 锡拉库萨和阿格里真托， 你用爱抚砍断了我的双腿。 而现在，当我最后一次亲吻你， 你问：“你要去哪里？” 我要去远方，不知道多久。 求你，don't cry，don't cry： 彼此相属的人，永远不会忘记。 你知道的，我会回来找你， 在热带美洲的阳光里， 每当我听见大海，我就想起你， 我的美人。 我的美人，我的美人， 我的美人，我的美人。 我在血液里感觉到你，像一个诅咒， 我对你说话，你却不听，圣人的游行正从街上经过。 我们站在太阳底下，可真相是， 心是黑色的，西尔维娅·普拉斯。 灵魂的嘴里有一段音乐， 像一阵让我窒息的西洛可风。 你在黑暗里吻我，我起了战栗， 我见过你在月光下赤裸的样子，只有我们俩，在圣乔瓦尼的广场上。 你美丽而沉重，我知道你不会变： 你还是那个对我说“我永远不离开你”的人。 而现在你提高嗓音问我：“你要去哪里？你要去哪里？” 我要去远方，不知道多久。 求你，别哭，别哭： 彼此相属的人，永远不会忘记。 你知道的，我会回来找你， 在热带美洲的阳光里， 每当我听见大海，我就想起你， 我的美人。 我的美人，我的美人， 我的美人，我的美人。 再见，再见， 为了留在你身边，我快要窒息。 再见，再见， 照镜子时，我看见的是你。 你的声音呼唤我：“你要去哪里？你要去哪里？” 今夜我们离得那么远。求你，别哭，别哭： 彼此相属的人，永远不会分开。 你知道的，我会回来找你， 在热带美洲的阳光里， 每当我呼唤大海，我呼唤的就是你， 像黑暗里的一个孩子。 我的美人，我的美人， 我的美人，我的美人， 我的美人，我的美人。 人生是什么？一阵狂乱。 人生是什么？一场幻觉， 一道影子，一场虚构； 最大的幸福也微不足道， 因为整个人生是一场梦， 而梦，终究只是梦。 人生是什么？一阵狂乱。 人生是什么？一场幻觉， 一道影子，一场虚构； 最大的幸福也微不足道， 因为整个人生是一场梦， 而梦，终究只是梦。

أحببنا بعضنا كثيرًا، يا جميلتي، ولا شيء ولا أحد سيجعلني أنسى ذلك. كان حبك دواءً ومرضًا، كان يعانقني ثم يجعلني أغرق. وضعتِ زهرة ماندراك في فمي والآن تسألينني: كيف تشعر؟ تركت مفاتيح البيت في الخامسة صباحًا ولم أقل لك شيئًا. كحيوانات مذبوحة في المعابد، سيراكوزا وأغريجنتو، قطعتِ ساقيّ بلمسة حنان. والآن، وأنا أقبّلك للمرة الأخيرة، تسألين: إلى أين تذهب؟ أذهب بعيدًا، لا أعرف إلى متى. أرجوك، don't cry، don't cry: من ينتميان لبعضهما لا ينسيان أبدًا. تعرفين أنني سآتي للبحث عنك في شمس أميركا الاستوائية، وكلما سمعت البحر فكرت فيك، يا جميلتي. يا جميلتي، يا جميلتي، يا جميلتي، يا جميلتي. أشعر بك في دمي كلعنة، أكلمك فلا تسمعينني بينما يمر القديس في الموكب. نحن تحت الشمس، لكن الحقيقة أن القلب أسود، سيلفيا بلاث. في فم الروح موسيقى، كريح شرقية تخنقني. قبّلتِني في العتمة فسرت في جسدي قشعريرة، رأيتك عارية تحت القمر، وحدنا فوق ساحة سان جوفاني. أنتِ جميلة وثقيلة، أعرف أنك لا تتغيرين: ما زلتِ تلك التي قالت لي: «لن أتركك أبدًا». والآن ترفعين صوتك وتقولين: «إلى أين تذهب؟ إلى أين تذهب؟» أذهب بعيدًا، لا أعرف إلى متى. أرجوك، لا تبكي، لا تبكي: من ينتميان لبعضهما لا ينسيان أبدًا. تعرفين أنني سآتي للبحث عنك في شمس أميركا الاستوائية، وكلما سمعت البحر فكرت فيك، يا جميلتي. يا جميلتي، يا جميلتي، يا جميلتي، يا جميلتي. وداعًا، وداعًا، أختنق لكي أبقى إلى جانبك. وداعًا، وداعًا، حين أنظر في المرآة أراك. صوتك يناديني ويقول: «إلى أين تذهب؟ إلى أين تذهب؟» نحن بعيدان جدًا هذه الليلة. أرجوك، لا تبكي، لا تبكي: من ينتميان لبعضهما لا يتركان بعضهما أبدًا. تعرفين أنني سآتي للبحث عنك في شمس أميركا الاستوائية، وكلما ناديت البحر ناديتك، كطفل في العتمة. يا جميلتي، يا جميلتي، يا جميلتي، يا جميلتي، يا جميلتي، يا جميلتي. ما الحياة؟ هيجان. ما الحياة؟ وهم، ظلّ، خيال؛ وأعظم الخير شيء قليل، فالحياة كلها حلم، والأحلام ليست سوى أحلام. ما الحياة؟ هيجان. ما الحياة؟ وهم، ظلّ، خيال؛ وأعظم الخير شيء قليل، فالحياة كلها حلم، والأحلام ليست سوى أحلام.

हमने एक-दूसरे से बहुत प्यार किया, मेरी सुंदर, और कोई भी चीज़ मुझे यह भुला नहीं सकती। तुम्हारा प्यार दवा भी था और बीमारी भी, वह मुझे गले लगाता था और फिर डुबो देता था। तुमने मेरे मुँह में मैंड्रेक का फूल रखा और अब पूछती हो: कैसा महसूस कर रहे हो? सुबह पाँच बजे मैं घर की चाबियाँ छोड़ आया और तुमसे कुछ नहीं कहा। मंदिरों में बलि दिए गए जानवरों की तरह, सिराकूसा और अग्रीजेंटो, तुमने सहलाते हुए मेरी टाँगें काट दीं। और अब, जब मैं तुम्हें आख़िरी बार चूमता हूँ, तुम पूछती हो: कहाँ जा रहे हो? मैं दूर जा रहा हूँ, पता नहीं कितने समय के लिए। प्लीज़, don't cry, don't cry: जो एक-दूसरे के होते हैं, वे कभी नहीं भूलते। तुम जानती हो, मैं तुम्हें ढूँढने आऊँगा, उष्णकटिबंधीय अमेरिका की धूप में, और जब भी समुद्र सुनता हूँ, तुम्हें याद करता हूँ, मेरी सुंदर। मेरी सुंदर, मेरी सुंदर, मेरी सुंदर, मेरी सुंदर। मैं तुम्हें अपने खून में महसूस करता हूँ, एक अभिशाप की तरह, मैं तुमसे बात करता हूँ और तुम नहीं सुनतीं, जब जुलूस में संत गुज़रता है। हम धूप में खड़े हैं, पर सच यह है कि दिल काला है, सिल्विया प्लाथ। आत्मा के मुँह में एक संगीत है, सिरोको की हवा जैसा, जो मेरा दम घोंटता है। तुमने अँधेरे में मुझे चूमा और मुझे सिहरन हुई, मैंने तुम्हें चाँद के नीचे निर्वस्त्र देखा, सान जोवानी के मैदान पर सिर्फ़ हम दोनों। तुम सुंदर हो और भारी भी, जानता हूँ तुम नहीं बदलोगी: तुम वही हो जिसने कहा था: “मैं तुम्हें कभी नहीं छोड़ूँगी।” और अब आवाज़ उठाकर पूछती हो: “कहाँ जा रहे हो? कहाँ जा रहे हो?” मैं दूर जा रहा हूँ, पता नहीं कितने समय के लिए। प्लीज़, रोओ मत, रोओ मत: जो एक-दूसरे के होते हैं, वे कभी नहीं भूलते। तुम जानती हो, मैं तुम्हें ढूँढने आऊँगा, उष्णकटिबंधीय अमेरिका की धूप में, और जब भी समुद्र सुनता हूँ, तुम्हें याद करता हूँ, मेरी सुंदर। मेरी सुंदर, मेरी सुंदर, मेरी सुंदर, मेरी सुंदर। अलविदा, अलविदा, तुम्हारे पास रहने के लिए मेरा दम घुट रहा है। अलविदा, अलविदा, आईने में देखता हूँ तो तुम दिखती हो। तुम्हारी आवाज़ मुझे पुकारती है: “कहाँ जा रहे हो? कहाँ जा रहे हो?” आज रात हम कितने दूर हैं। प्लीज़, रोओ मत, रोओ मत: जो एक-दूसरे के होते हैं, वे कभी अलग नहीं होते। तुम जानती हो, मैं तुम्हें ढूँढने आऊँगा, उष्णकटिबंधीय अमेरिका की धूप में, और जब भी मैं समुद्र को पुकारता हूँ, तुम्हें ही पुकारता हूँ, अँधेरे में एक बच्चे की तरह। मेरी सुंदर, मेरी सुंदर, मेरी सुंदर, मेरी सुंदर, मेरी सुंदर, मेरी सुंदर। जीवन क्या है? एक उन्माद। जीवन क्या है? एक भ्रम, एक छाया, एक कल्पना; सबसे बड़ा सुख भी छोटा है, क्योंकि पूरा जीवन एक सपना है, और सपने बस सपने ही हैं। जीवन क्या है? एक उन्माद। जीवन क्या है? एक भ्रम, एक छाया, एक कल्पना; सबसे बड़ा सुख भी छोटा है, क्योंकि पूरा जीवन एक सपना है, और सपने बस सपने ही हैं।